รถยกลู่หลังให้นางได้ นางก็ยังไม่ยอม แต่ว่า เมิ่งเชียนเชียนไม่ช่วย ข้าหลินหว่านเอ๋อร์จะช่วยเอง!
ลู่สิงโจวถามว่า “เจ้ายังมีวิธีอื่นอีกรึ”
หลินหว่านเอ๋อร์ล้วงป้ายคำสั่งเหล็กนิลสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้ลู่สิงโจว
ลู่สิงโจวรับมาชั่งน้ำหนักในมือ แม้จะไม่รู้จัก แต่น่าประหลาดที่สัมผัสได้ถึงไอสังหารของขุนพล “นี่คือ…”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียน : ป้ายคำสั่งขององครักษ์เกราะทมิฬ บิดาข้าคือหนึ่งในสิบสององครักษ์ใต้บังคับบัญชาของจอมพลฉู่ พี่ชายข้าก็เป็นองครักษ์เกราะทมิฬเช่นกัน ข้ายินดีใช้คุณูปการของบิดาและพี่ชายแลกกับชีวิตของลู่หลัง!
“เหตุใดเจ้าไม่บอกแต่แรก”
ลู่สิงโจวนึกว่าบิดาและพี่ชายนางเป็นเพียงนายทหารเล็กๆ ที่ประจำการที่ชายแดน เพราะอย่างไรหากเป็นขุนพลใหญ่ คงเอาคุณูปการไปรับบำเหน็จนานแล้ว
หลินหว่านเอ๋อร์ : หลังจากจอมพลฉู่สิ้นชีพ องครักษ์เกราะทมิฬหนึ่งหมื่นนายของเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หากโดนพวกเป่ยเหลียงรู้ตัวตนของข้า ต้องมาจับตัวข้าไปบีบถามที่อยู่ขององครักษ์เกราะทมิฬแน่ ข้าทำเช่นนี้ ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและลูกในท้อง มิได้มีเจตนาปิดบังใต้เท้า
ลู่สิงโจวสีหน้าซับซ้อนถามว่า “หลิงเซียวรู้หร
