ือไม่”
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า : เป็นความคิดของเขา
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ลู่สิงโจวทอดถอนใจ “เจ้าวางใจได้ ตระกูลลู่ของเราจะปกป้องเจ้าให้ปลอดภัยแน่นอน!”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียนอย่างจริงจัง : ขอแค่ได้ช่วยลู่หลัง ข้าจะตายก็ไม่สำคัญ
ลู่สิงโจวนึกถึงเมิ่งเชียนเชียนขึ้นมา เมื่อก่อนไม่ได้รู้สึกว่าเด็กคนนั้นแย่ ทว่ายามนี้มาเปรียบเทียบกัน ยิ่งรู้สึกว่าเมิ่งเชียนเชียนไม่รู้ความขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจความปลอดภัยของสามีตนเลยสักนิด
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์รักลึกซึ้งต่อบุตรชายตนมากกว่า และห่วงใยความปลอดภัยของเขามากกว่านางด้วย
ลู่สิงโจวพยักหน้าให้หลินหว่านเอ๋อร์ ก่อนถือป้ายคำสั่งเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท
ลี่ว์หลัวเดินมาหา ยิ้มแย้มเอ่ยว่า “คุณหนู รอช่วยท่านแม่ทัพออกมาได้แล้ว นายท่านใหญ่กับเหล่าฮูหยินจะต้องให้ท้ายท่านแน่ ถึงเวลานั้น ดูซิว่าสตรีนางนั้นในเรือนไห่ถังจะสู้คุณหนูได้อย่างไร!”
ยามเช้า เมืองหลวงมีหิมะตกเบาๆ บนพื้นเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะละเอียด ไม่นานก็ถูกคนรับใช้กวาดจนสะอาด
เมิ่งเชียนเชียนถือยาต้มที่เพิ่งต้มเสร็จไปที่เรือนของลู่หมู่
เหล่าไท่จวินก็อยู่ด้วย
อาการของลู่หมู่ย่ำแย
