ที่ร้านค้า จำต้องนอนพักรักษาตัวสักระยะ ไม่ไปคารวะให้เหล่าฮูหยินอีกแล้ว
เหล่าฮูหยินโมโหแทบตาย
เมิ่งเชียนเชียนไม่สนว่านางจะโกรธหรือไม่ ดูบัญชีอยู่ในห้องไม่สนใจใคร
วันนั้นเดิมทีนางหมายจะไปเอาร้านค้าร้านนั้น ไม่ได้คิดถึงเรื่องสายลับเป่ยเหลียงเลย เนื่องจากเรื่องค่อนข้างใหญ่ คนของกรมการพระนครไม่กล้าชะล่าใจ หลายวันนี้จึงมีเจ้าหน้าที่ตรวจสอบทั้งในที่ลับและที่แจ้ง
เมิ่งเชียนเชียนยังไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่ตนเป็นเถ้าแก่คนใหม่ จึงตัดสินใจให้คลื่นลมผ่านไปก่อนค่อยไปทวงร้านคืนอีกครั้ง
แม่นมหลี่ถามว่า “คุณหนู บัญชีนี้ท่านดูไปแล้วมิใช่หรือ”
เมิ่งเชียนเชียนถือพู่กันเขียนรายการบัญชี “ก่อนหน้านี้เพียงอ่านคร่าวๆ เท่านั้น ทีนี้ข้าต้องจดไว้แล้ว อันไหนคือจำนวนที่พวกเราใช้จ่าย อันไหนคือเอาไปจุนเจือ”
เห็นแม่นมหลี่อยากจะเอื้อนเอ่ยแต่ยั้งไว้ เมิ่งเชียนเชียนจึงถามว่า “แม่นม มีอะไรหรือ”
แม่นมหลี่ถามอย่างปวดใจ “คุณหนู เหตุใดไม่อธิบายให้ท่านเขยฟังเจ้าคะ ว่าวันนั้นท่านไม่ได้เป็นฝ่ายไปหานายท่านใหญ่ เป็นนายท่านใหญ่ที่ให้คนมาตามท่านไปหา”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยเรียบนิ่ง “อธิบายไปเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี”
นางกลับมาจากจวนผู้บัญชากา
