ำนครหลวง ก็เพราะนางอยู่ใกล้ท่านพี่มากกว่าใช่หรือไม่”
ลู่หลิงเซียวอับอายกลายเป็นโกรธ “ไยเจ้าจึงรื้อบัญชีเก่ามาพูดอีก เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก!”
เมิ่งเชียนเชียน “เฮอะ”
ลู่หลิงเซียวเอ่ย “แล้วก็ เจ้าโกรธข้าก็เอามาลงที่ข้าคนเดียว ไม่ต้องดึงหว่านเอ๋อร์เข้ามาเกี่ยวด้วยทุกคราไป นางไม่เคยทำในสิ่งที่ผิดต่อเจ้า ที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงนั่นเพราะคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวม นางก็ไม่อยากให้กระทบอนาคตของข้า จึงมิได้ชี้แจ้งให้ทุกคนฟัง เจ้าไม่เห็นต้องเปิดโปงนาง ดูหมิ่นนางอย่างเช่นวันนี้เลย”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มหยัน “นางเล่าให้เจ้าฟังแล้ว?”
เดิมทีคิดว่าบุรุษที่ใจบอด ดวงตาก็บอดไปด้วย ที่แท้ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่สมองก็พังไปด้วยแล้ว
หลินหว่านเอ๋อร์แอบอ้างเป็นนาง แทนที่นาง แต่เขากลับกล่าวโทษนางว่าเปิดโปงอีกฝ่าย
นี่คือสามีที่นางเฝ้าครองตนเป็นม่ายให้ห้าปี
นางไม่เชื่อว่าจะไม่มีผู้ใดเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เขาฟัง ทว่าเขาก็แค่ไม่อยากเชื่อว่าหว่านเอ๋อร์ของเขาทำผิด
ต่อให้หว่านเอ๋อร์ของเขาผิด นั่นก็เพราะถูกบีบคั้น และทำเพราะเหตุผล ส่วนนาง ทำสิ่งใดล้วนผิดไปหมด
นางแค่ต้องการนั่งครองตำแหน่
