งภรรยาเอก ก็ถูกมองว่าเป็นฝ่ายรังแกหลินหว่านเอ๋อร์อยู่ร่ำไปแล้ว
แม้ว่าคนที่ถูกแอบอ้างคือนาง คนที่ถูกทิ้งก็คือนางก็ตาม
ลู่หลิงเซียวเอ่ย “ใครบอกนั้นไม่สำคัญ เรื่องบางเรื่อง หวังว่าเจ้าอย่าได้เข้าใจผิดอีก หว่านเอ๋อร์ไม่ชี้แจงเพราะคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวม”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “หนีเร็วเสียยิ่งกว่ากระต่าย ก็เพราะคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมเช่นกันหรือ”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ตอนนั้นหว่านเอ๋อร์วิ่งมาหาข้าเพราะต้องการปกป้องข้า อยากรับดาบพวกเป่ยเหลียงแทนข้า นางหาใช่พวกรักตัวกลัวตายไม่ บิดาและพี่ชายนางสละชีพในศึกเป่ยเหลียง สองพ่อลูกล้วนเป็นผู้จงรักภักดี นางก็เป็นบุตรสาวผู้ซื่อสัตย์ เจ้าคิดว่านางไม่เคยถูกพวกเป่ยเหลียงจับตัวไปหรือ ดีร้ายอย่างไรเจ้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนนาง ไม่เพียงถูกทำลายวรยุทธ์ ลำคอก็โดนพวกเป่ยเหลียงวางยาพิษให้พูดไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าติดค้างนาง”
เมิ่งเชียนเชียนลูบผ้าเช็ดหน้าในมือไปมา “ใครอ่อนแอคนนั้นมีเหตุผลหรือ”
ลู่หลิงเซียวอ้าปาก “ข้าหมายความเช่นนั้นหรือ”
“แล้วมิใช่หรือ” เมิ่งเชียนเชียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา “เจ้าจำได้แต่ว่าเจ้าติดค้างนาง แล้วที่เจ้าติดค้างข้
