นำองครักษ์เสื้อแพรไปจับตัวกบฏเป่ยเหลียงด้วยตัวเอง ซ้ำยังพาภรรยาของข้าน้อยเข้าจวนผู้บัญชาการมาไต่สวน ภรรยาของข้าน้อยไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ขอผู้บัญชาการใหญ่โปรดแจ่มแจ้งด้วย”
ลู่หยวนมองเขาอย่างลุ่มลึก “แม่ทัพใหญ่ลู่เคลื่อนไหวรวดเร็วจริงๆ นี่เพิ่งจะผ่านไป ‘ตั้ง’ หนึ่งวันเต็มๆ ก็มาตามหาถึงจวนแล้ว ข้าเกือบจะนึกว่าเจ้าลืมเรื่องนี้ไปแล้วเสียอีก”
ลู่หลิงเซียวข่มความไม่พอใจเอาไว้ หน้าตึงเอ่ยว่า “ข้าน้อยไม่คิดว่าผู้บัญชาการใหญ่จะตรวจสำนวนตัดสินคดีนี้ด้วยตัวเอง นึกว่าจะไปที่กององครักษ์เสื้อแพรเสียอีก”
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “เจ้ามาพอดีเลย ไปไต่สวนสายลับนั่นด้วยกันกับข้าสิ”
ลู่หลิงเซียวจำต้องตอบรับ “ขอรับ!”
ทั้งสองมายังคุกใต้ดินของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง กลิ่นคาวโลหิตอันเข้มข้นโชยเข้าจมูก
ลู่หลิงเซียวเคยอยู่ในสนามรบมาก่อน ภาพสยดสยองกว่านี้เขาก็เคยเห็นมาแล้ว ทว่าที่นี่ก็ยังทำให้เขาเกิดความรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี
เสียงร้องโหยหวนแว่วออกมาจากห้องลับ เดาได้ไม่ยากว่าคนด้านในกำลังโดนทารุณและทรมานเหนือจินตนาการเช่นไร
“แม่ทัพลู่?”
ลู่หยวนหันกลับมา อมยิ้มมองลู่หลิงเซียว
ลู่หลิงเซียวตั้งสติ สาวเท้าตามเข้าไปในห้อ
