อว่าคนนี้จะเป็นตัวจริง…
ในขณะที่ผู้คนกำลังแยกแยะตัวจริงตัวปลอมนั้น เสียงความวุ่นวายก็ดังขึ้นจากถนน ทั้งเสียงเกือกม้า เสียงตวาดอย่างเดือดดาล เสียงหวีดร้อง…
จากนั้น บุรุษร่างใหญ่สวมผ้าคลุมหน้าสองคนก็ถือมีดพุ่งเข้ามาในร้าน หนึ่งในนั้นหนีบเด็กน้อยที่ดิ้นร้องไว้ใต้รักแร้ด้วยคนหนึ่ง
“ปิดประตูซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าเขา! ฆ่าพวกเจ้าด้วย!”
เขาถือมีดตะคอกใส่เสี่ยวเอ้อร์
เสี่ยวเอ้อร์ตกใจรีบปิดประตูร้าน
“ประตูหลังด้วย!” ชายคลุมหน้าที่จับเด็กอยู่ตะคอกขึ้น
เสี่ยวเอ้อร์อีกคนทำตามอย่างหวาดผวา
บรรดาฮูหยินตกใจจนอลหม่านไปหมด
ชายฉกรรจ์ที่จับเด็กอยู่ตวาดกร้าว “เงียบ! ใครร้องข้าจะฆ่าคนนั้น!”
ฮูหยินทั้งหลายปิดปากแน่น
เมิ่งเชียนเชียนกวาดสายตามองชายฉกรรจ์สองคน
สองคนนี้ได้รับบาดเจ็บ คนที่จับเด็กอยู่บาดเจ็บเล็กน้อย อีกคนแขนขวาโดนดาบฟัน ดูจากบาดแผลที่เผยอยู่ด้านนอก ราวกับแผลจากดาบปักวสันต์ขององครักษ์เสื้อแพร
กอปรกับสำเนียงของคนผู้นั้น เมิ่งเชียนเชียนพอจะเดาตัวตนของทั้งสองออกแล้ว
ฮือออ ฮือออ
เด็กน้อยร้องโวยวายไม่หยุด
ชายฉกรรจ์ที่บาดเจ็บเล็กน้อยรำคาญหนัก “ร้องเข้าไป! ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเชื่อหรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนเ
