อ่ยราบเรียบ “แขนเขาหลุดจากข้อต่อแล้ว ย่อมร้องเป็นธรรมดา หากเจ้ายังไม่ปล่อยเขา เขาได้เจ็บจนตายแน่”
ชายฉกรรจ์บาดเจ็บเล็กน้อยตวาดว่า “ตายไปก็ยังมีพวกเจ้าอีกมิใช่หรือ จับมาสองสามก็ได้แล้ว!”
ฮูหยินที่อยู่ใกล้หลินหว่านเอ๋อร์ที่สุดเอ่ยเสียงเบาว่า “ไอ้หยา เจ้าเป็นฮูหยินแม่ทัพมิใช่หรือ เจ้าคิดหาวิธีสิ!”
ชายฉกรรจ์บาดเจ็บเล็กน้อยหูดียิ่ง เขาได้ยินทันที รีบตวาดว่า “ใครเป็นฮูหยินแม่ทัพ”
ฮูหยินคนนั้นชี้หลินหว่านเอ๋อร์ “นาง!”
“คุณหนูข้าไม่ใช่! นางต่างหาก!”
ลี่ว์หลัวชี้เมิ่งเชียนเชียนโดยไม่ลังเล
ชายฉกรรจ์กัดฟัน “มารดามันเถิด! ใครกันแน่”
“ข้าเอง”
เมิ่งเชียนเชียนลุกออกมาอย่างสงบนิ่ง “สามีข้าลู่หลิงเซียว ตัดหัวชินอ๋องของพวกเจ้าเป่ยเหลียง สังหารทหารเป่ยเหลียงเรือนแสน พวกเจ้าจับตัวข้ากลับไป ย่อมคุ้มค่ากว่าทุกคน ณ ที่นี่แน่นอน”
หวังฮูหยินสีหน้าซีดเผือด “ชาวเป่ยเหลียง? พวกเขาเป็นชาวเป่ยเหลียง?”
“ลูกพี่” ชายฉกรรจ์บาดเจ็บเล็กน้อยหันมองอีกคน
อีกคนกวาดสายตาทะมึนมองเมิ่งเชียนเชียนกับหลินหว่านเอ๋อร์ “จับไปทั้งคู่เลย! ต้องมีสักคนที่เป็นตัวจริง!”
ชายฉกรรจ์บาดเจ็บเล็กน้อย “เด็กคนนี้…”
“ฆ่าซะ!”
กรี๊ดดด ผู้คนต่างหวีดร้อง
บังเอิญขณะ
