ี่รีบร้อนเกินไป
บุตรสาวพ่อค้าเยี่ยงนาง จะก้าวเดียวถึงฟ้า[1] ปีนขึ้นไปบนไม้สูงกิ่งนี้ที่แม้แต่ตระกูลลู่ยังไม่อาจเอื้อมได้อย่างไร
เขาพาเป่าซูมาหานาง เพราะเขามีความสุขที่ได้กล่อมเป่าซู หาใช่เพราะเขาถูกทารกน้อยคนหนึ่งจัดการเสียอยู่หมัดจริงๆ ไม่
ผู้บัญชาการใหญ่ที่ใครได้ยินชื่อเป็นต้องหวาดผวาผู้นี้ ไร้จุดอ่อน ไร้พันธนาการ และไร้หัวใจ
เมิ่งเชียนเชียนนอนตื่นมา ทุกอย่างภายในห้องก็กลับคืนสภาพเดิม ไม่รู้ว่าองครักษ์เสื้อแพรยกของขนาดใหญ่เพียงนั้นเข้าออกอย่างไร แต่อย่างไรเสียก็ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องมานั่งกังวล
แม่นมหลี่ยกน้ำร้อนเข้ามาในห้อง ก่อนเอาม่านมุ้งขึ้นแขวนไว้ ครั้นเห็นสีหน้าซีดเซียวของเมิ่งเชียนเชียนจึงถามว่า “คุณหนู ฝันร้ายอีกแล้วหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ไม่ใช่หรอก ดูบัญชีดึกน่ะ นอนไม่พอ”
แม่นมหลี่เอ่ยด้วยน้ำใสใจจริงว่า “ไม่กี่วันนี้เปียกฝนมา เพิ่งจะหายไข้ ระวังจะเหนื่อยเอานะเจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า “รู้แล้วล่ะ แม่นม”
แม่นมหลี่หยิบอาภรณ์มา “เมื่อก่อนคุณหนูไม่ชอบฟังบ่าวพร่ำบ่น”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “เมื่อก่อนเชียนเชียนยังเด็ก ไม่รู้ความ แต่ในใจย่อมรู้ดีว่าแม่นมหวังดี
