ต่อข้า”
แม่นมหลี่ยิ้มเอ่ย “นั่นมันแน่อยู่แล้ว”
คุณหนูรู้ประสาตั้งแต่ยังเล็ก ถูกทะนุถนอมดูแลอย่างดีจนเติบโตก็ไม่เคยตัวจนนิสัยเสีย เพียงแต่ว่าหลังจากตกน้ำ ความคิดก็ปลอดโปร่งยิ่งขึ้น
“คุณหนู!” ปั้นซย่าหิ้วกล่องอาหารเข้ามาด้านใน “บ่าวเพิ่งมาจากห้องครัวกลาง ทางนั้นบอกว่าเหล่าฮูหยินโมโหหนักเลยเจ้าค่ะ!”
เหล่าฮูหยินโมโห เป็นสิ่งที่เมิ่งเชียนเชียนคาดการณ์ไว้แล้ว เพียงแต่ว่า เดิมทีนึกว่าเหล่าฮูหยินจะอดทนอย่างน้อยๆ สองสามวัน ไม่คิดเลยว่าไม่ทันไรก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว
จะว่าไปแล้ว ก็เป็นเพราะเมิ่งเชียนเชียนเลี้ยงดูเหล่าฮูหยินในจวนดีเกินไปในหลายปีมานี้ ทำให้อีกฝ่ายเคยตัว จู่ๆ ไม่มีคนควักเงินให้ นางก็นั่งไม่ติดทันที
เหล่าฮูหยินเรียกคนไปเอาทองคำ เงินและเครื่องประดับในห้องคลังไปจำนำตั้งแต่เช้าตรู่จริงๆ แต่เครื่องประดับเหล่านั้นคุณภาพไม่ดี รูปลักษณ์ก็ตกยุค ได้เงินแค่ไม่เท่าใด จึงอยากให้บ้านรองคายเงินออกมาบ้าง ฮูหยินรองบ่ายเบี่ยงว่าตนไม่มี รีบแกล้งป่วยขึ้นมาทันที
เหล่าฮูหยินโมโหแทบตาย ได้ยินว่าจานชามแตกไปหลายใบแล้ว
“สมน้ำหน้า!” ปั้นซย่าเอ่ยอย่างสะใจ
แม่นมหลี่รีบเอ่ยว่า “เบาเสียงหน่อย ระวังใครมาได้ยินเข้า!”
ปั้น
