ซย่าเอ่ยอย่างซุกซน “ข้าระวังอยู่แล้วเจ้าค่ะ แม่นม!”
เมิ่งเชียนเชียนดื่มชาคำหนึ่ง “นี่เพิ่งจะคายร้านค้ามาสองร้าน ก็โมโหถึงเพียงนี้แล้ว วันหน้าหากจะทวงคืนมากกว่านี้ ท่านย่าผู้นี้ของข้าจะไม่ขาดใจตายเลยหรือ”
ปั้นซย่าไม่เข้าใจ แม่นมหลี่กลับดวงตาเป็นประกาย “คุณหนู…”
เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้ม “แม่นม บัญชีนี้ไม่รีบร้อน พวกเราค่อยเป็นค่อยไป”
หลังมื้อเช้า เมิ่งเชียนเชียนก็พาปั้นซย่าออกจากเรือน
ตระกูลลู่ทุกคนต่างรู้ดีว่า เหล่าไท่จวินชอบฟังบทละคร คนอื่นซื้อมาให้เหล่าไท่จวินไม่ถูกใจ เมิ่งเชียนเชียนจึงออกไปเลือกให้ด้วยตัวเองทุกหนึ่งหรือสองเดือน
นับตั้งแต่คราล่าสุดที่ไปร้านหนังสือก็ผ่านมาหนึ่งเดือนครึ่งพอดี
“คุณหนู เหตุใดทหารจึงเต็มถนนไปหมดเลย”
“คงเพราะใกล้คืนส่งท้ายปีเก่าแล้ว จึงเดินลาดตระเวนกระมัง”
การจัดขบวนทัพเช่นนี้ คงเพราะยังจับสายลับเป่ยเหลียงที่หลบหนีจากหอหมื่นบุปผาไม่ได้
มาคิดๆ ดูก็ไม่แปลก สามารถหนีรอดเงื้อมมือองครักษ์เสื้อแพรไปได้ เห็นได้ชัดว่ามีฝีมือไม่ธรรมดา
“ลู่ฮูหยิน มาเลือกบทละครให้เหล่าไท่จวินอีกแล้วหรือ”
เด็กช่วยงานในร้านหนังสือยิ้มแย้มต้อนรับเมิ่งเชียนเชียนเข้ามา
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “มีบทล
