ะครใหม่หรือไม่”
เด็กช่วยงานในร้านหนังสือยิ้มเอ่ย “มีขอรับ! การสอบขุนนางประจำฤดูใบไม้ผลิปีหน้า มีผู้เข้าสอบไม่น้อยเข้าเมืองหลวงมาก่อนสิ้นปีแล้ว บทละครของพวกเราจึงมีมากขึ้นทันตาเลย!”
ปั้นซย่าเอ่ยอย่างฉงนว่า “ผู้เข้าสอบพวกนี้ไม่ตั้งใจเตรียมสอบ ยังมีแก่ใจเอ้อระเหยเขียนบทละครอีก คุณชายทั้งสองของตระกูลลู่ เล่าเรียนที่กั๋วจื่อเจียน[2]จนไม่มีเวลาว่างกลับบ้านแหน่ะ!”
เด็กช่วยงานในร้านหนังสือเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “แม่นางปั้นซย่าคงไม่ทราบ ผู้เข้าสอบบางคนฐานะยากจน จำต้องอาศัยวิธีการหาเลี้ยงชีพ เพื่อจะได้มีค่าอาหารและค่าเดินทาง”
ปั้นซย่ากระจ่างแล้ว “อ้อ”
เมิ่งเชียนเชียนเลือกมาห้าเล่ม ให้ปั้นซย่าจ่ายเงิน
“คุณหนู พวกเราจะกลับตระกูลลู่เลยหรือไม่”
“ไปถนนตะวันออก”
นางจะไปริบร้านค้าสองร้านที่ถนนตะวันออก
ที่นี่อยู่ใกล้ๆ ถนนตะวันออก เดินทะลุตรอกหนึ่งไปแล้วเลี้ยวก็ถึงแล้ว
เมิ่งเชียนเชียนกับปั้นซย่ามุ่งหน้าไป
เพื่อไม่ให้คนจำได้ เมิ่งเชียนเชียนกับปั้นซย่าจึงสวมผ้าคลุมหน้า
เพิ่งมาถึงหน้าร้านแรก ปั้นซย่าก็ควงแขนคุณหนูตนชี้ไปด้านใน “คุณหนู ดูสิเจ้าคะ เป็นแม่นางหลิน!”
ร้านนี้จำหน่ายเครื่องหอมและเครื่องประทินโฉม
หลินหว่านเอ๋อร
