าจะไปตามหาข้า เจ้าหาที่หลบฝนแต่โดยดีไม่ได้เลยหรือ ชายชาตรีเยี่ยงข้า ต้องให้สตรีอย่างเจ้ามาห่วงด้วยรึ”
เมิ่งเชียนเชียนได้ยินแล้วขันนัก
เขามีหน้ามาพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร
ตัวเขาเองทำเรื่องแย่ๆ สารพัด ทั้งพาอนุไปด้วย ทั้งทิ้งนางไว้ในรถม้า ปล่อยให้นางตากลมตากฝน เขาไม่เอ่ยถึงมันสักคำ!
หากนางหาที่หลบฝนจริงๆ เขาก็จะพูดหรือไม่ว่า ‘ให้เจ้ารออยู่ในรถม้ามิใช่หรือไร ใครให้เจ้าไปที่ร้านผ้า ทำเอาข้าต้องใช้เวลาตามหาเจ้า จึงไปร่วมงานเลี้ยงล่าช้าหมดเลย!’
“ในเมื่อคิดว่าเป็นความผิดของข้า แล้วเหตุใดถึงมาเสแสร้งขอโทษอีก”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้วเอ่ย “เจ้าไม่จบไม่สิ้นใช่หรือไม่ เจ้าก็ไม่เป็นอะไรมิใช่หรือ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยเสียงเย็น “ข้าปลอดภัยก็เลยควรอภัยให้เจ้าอย่างนั้นหรือ ข้าไม่เป็นอะไรเป็นเพราะข้าดวงแข็ง มิใช่เป็นเพราะสามีคนดีเยี่ยงเจ้า! ข้าจะพักผ่อนแล้ว ท่านพี่กลับไปเถิด! ปั้นซย่า ส่งแขก!”
แขกอย่างนั้นรึ
เขาเป็นสามีนาง เป็นเจ้านายของเรือนนี้!
ปั้นซย่าตีสีหน้าเย็นชาเลิกม่านขึ้น “ท่านเขย! ท่านกลับไปเถิด!”
ลู่หลิงเซียวชักจะโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว ถูกสตรีนางหนึ่งขับไล่ จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เขาจึงหย่อนก้
