นนั่งลง ไม่ไปมันเสียเลย!
ปั้นซย่าเร่ง “ท่านเขย”
ลู่หลิงเซียวเอ่ยเสียงกร้าว “ไสหัวออกไป!”
แม่นมหลี่ดึงปั้นซย่าออกมา
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มเย็น “ท่านแม่ทัพช่างน่าเกรงขามเสียจริง!”
ลู่หลิงเซียวน้อยนักที่จะระเบิดโทสะใส่สตรี ครั้นระบายไปแล้วก็นึกเสียใจขึ้นมา ปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยด้วยน้ำใสใจจริงว่า
“เมิ่งซื่อ วันนี้ข้ามิได้มาเพื่อซักไซ้เอาความกับเจ้า ท่านย่าให้เจ้าดูแลบ้าน เพราะไว้วางใจเจ้า เจ้าก็ควรจะทำตัวให้เหมือนนายหญิงดูแลบ้านเสียบ้าง มิใช่วันๆ เอาแต่ชิงรักหักสวาทหึงหวงหว่านเอ๋อร์ พูดจาไม่ดีต่อสามีตัวเอง ข้าบอกแล้วว่า จะดีต่อเจ้า ถ้อยคำนี้ไม่เปลี่ยนแปร”
ได้ยินคำว่า ‘ดูแลบ้าน’ เมิ่งเชียนเชียนก็หัวเราะ “วันนี้ท่านพี่…คงมิได้มาขอโทษหรอกกระมัง มาเอาเงินเสียมากกว่า”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าจริงจังเอ่ยว่า “นี่มันคนละเรื่องกัน อย่าเอามารวมกัน”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างเอ้อระเหย “ได้ เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพี่ว่า คุยแค่เรื่องเงิน”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น…”
เมิ่งเชียนเชียนหยิบสมุดบัญชีออกมาเล่มหนึ่ง “ท่านพี่อยู่ชายแดนมาห้าปี ไม่เคยส่งเงินมาให้ที่บ้านใช้เลยสักอีแปะ คงจะเก็บหอมร
