อมริบเอาไว้ไม่น้อย ไม่สู้คืนเงินที่ติดค้างน้องมาหลายปีดีกว่ากระมัง”
ลู่หลิงเซียวมึนงง “ข้าไปคิดเงินเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”
เมิ่งเชียนเชียนมีความตกใจเต็มสีหน้า “ท่านย่ามิได้บอกท่านพี่หรอกหรือ หลายปีมานี้ ค่าใช้จ่ายในจวนล้วนใช้สินเจ้าสาวของน้องจ่ายเรื่อยมา แม้แต่หนี้สินมหาศาลที่ติดค้างในตอนนั้น ก็เป็นน้องที่แต่งเข้ามาแล้วชดใช้คืนจนหมด!”
“เจ้าเหลวไหล!”
“น้องเหลวไหลหรือไม่ ท่านพี่ไปตรวจสอบที่ห้องบัญชีดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ”
เมิ่งเชียนเชียนนับว่าพูดอย่างไว้หน้าให้แล้ว ตอนนั้นตระกูลลู่จำนองแม้กระทั่งจวนหลังนี้ หากมิใช่เมิ่งเชียนเชียนไปไถ่คืนกลับมาทัน คนทั้งบ้านคงได้ไปนอนข้างถนนแล้ว
“อันที่จริงน้องก็มิใช่คนไร้เหตุผล สตรียามอยู่บ้านเชื่อฟังบิดา ยามอยู่ข้างนอกเชื่อฟังสามี จ่ายเงินแทนสามีไปเล็กน้อย น้องย่อมยินดี แต่ท่านพี่เป็นชายชาตรีผู้มีจิตใจเด็ดเดี่ยว มิหนำซ้ำยามนี้ยังสร้างความดีความชอบทางการทหาร เป็นแบบอย่างให้แก่สามเหล่าทัพ ก็คง…ไม่สนใจจะใช้เงินของสตรีแล้วกระมัง ข้าใช้สินเจ้าสาวช่วยเหลือท่านพี่นั้นไม่เป็นไร หากทำชื่อเสียงท่านพี่เสียหาย ตายหมื่นหนคงยากจะชดใช้ ท่านพี่ว่าใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนใ
