พวกเขาสนทนากัน
เมิ่งเชียนเชียนสบเข้ากับดวงตากลมโตดำสนิทของแม่หนูน้อย ก่อนเอ่ยว่า “เด็กคนนี้ดูก็รู้แล้วว่ายังไม่เต็มขวบดี”
ลู่หยวนหยักยกมุมปาก เอ่ยอย่างเย่อหยิ่งว่า “ข้าจะให้นางเต็มขวบ นางก็เต็มขวบ”
ก็จริง ชี้กวางเป็นม้า ไม่ใช่ท่านแล้วเป็นผู้ใด
เมิ่งเชียนเชียนไม่เอ่ยอะไรอีก ตั้งใจป้อนนมเด็กน้อย
ลู่หยวนนั่งบนม้านั่งไร้พนัก ทั้งไม่มีที่ให้พิง ทั้งไม่มีที่รองเท้า ไม่สบายตัวยิ่ง ความเย็นเยียบและรำคาญใจแผ่กำจายออกมาจากตัวเขา
เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอดกลั้นสุดกำลัง
ในเมืองหลวงคงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ผู้บัญชาการใหญ่ที่น่าเกรงขามจะมีวันที่ถูกเจ้าก้อนนมน้อยคนหนึ่งทำให้ต้องอดกลั้นจนระบายโทสะไม่ได้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดแม่หนูน้อยก็กินอิ่ม เรอออกมาสองหน เชิดหน้าน้อยๆ ขึ้น ผล็อยหลับไปอย่างวางมาดสุดจะเปรียบ
ระหว่างนั้น เมิ่งเชียนเชียนกับผู้บัญชาการใหญ่ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่คนตระกูลลู่ไปร่วมงานเลี้ยงหยิบของเสี่ยงทายเลย
พวกเขาสองคน คนหนึ่งไม่สนใจ อีกคนไม่แยแส
เมิ่งเชียนเชียนไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อใด ครั้นตื่นมาก็เป็นเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ผู้บัญชาการใหญ่กับแม่หนูน้อยไม่อยู่นาน
