นางเอาแต่ใจอย่างนั้นรึ นางแข่งกับหลินหว่านเอ๋อร์อย่างนั้นรึ นางไม่รอเขาอยู่บนรถม้าแต่โดยดีอย่างนั้นรึ
เขานี่มันลืมง่ายดายเสียจริง ลืมแม้กระทั่งตัวเองทำอะไรไปบ้าง!
นางไม่เคยแข่งกับหลินหว่านเอ๋อร์ เป็นพวกเขาสองคนที่จะเอาอันนั้น จะเอาอันนี้ เอาแล้วเอาอีกไม่หยุด
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้วเอ่ย “เจ้ามองข้าเช่นนี้เพื่อการใด หรือว่าข้าพูดผิด หว่านเอ๋อร์อุตส่าห์เป็นห่วงเจ้ามาตลอดทาง เร่งให้ข้ารีบไปตามหาเจ้า”
เมิ่งเชียนเชียนแววตาเย็นเยียบ มองเขาอย่างไร้ความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
หลังจากเขาเอ่ยประโยคนั้นออกมา แววตาคมกริบของนางราวกับกระบี่คมทิ่มแทงลงกลางใจเขา
เขาพลันชะงักงัน
“ท่านเขย! ท่านหยุดพูดเสียที!”
ปั้นซย่าฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
คุณหนูของนางเปียกฝนจนสภาพนี้ ท่านเขยไม่โทษนางปีศาจจิ้งจอกนั่นที่ลักพาตัวท่านเขยไป กลับคิดว่าเป็นความผิดของคุณหนูอีก
คุณหนูผิดตรงไหนกัน
ท่านเขยทำเกินไปแล้ว!
ปั้นซย่าไม่สนใจว่าอยู่ข้างนอก นางถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้เมิ่งเชียนเชียนที่ร่างกายเย็นเฉียบไปหมด
สารถีอู่เกอร์เก็บห่อผ้าขึ้นจากพื้น ก่อนกางร่มบังเหนือศีรษะเมิ่งเชียนเชียน
“ให้ข้าเถอะ” ปั้นซย่าสะอื้นคว้าร่มมา ก่อนพยุง
