ลู่หลิงเซียวชะงัก
ลู่สิงโจวที่อยู่ข้างๆ มึนงงไปแล้ว
เจ้าเด็กนี่ทำอะไรไม่ทำ ดันพาสตรีนางนี้มาร่วมงานเลี้ยงของจวนผู้บัญชาการใหญ่
ครานี้จะยอมรับคงไม่ได้ ไม่ยอมรับก็ไม่ได้อีก
หากไม่ยอมรับ บุตรชายพาอนุมาร่วมงานเลี้ยง เหมาะสมที่ไหนกัน
แต่หากยอมรับ…
ไม่รอให้ลู่สิงโจวคิดหาวิธีที่สมบูรณ์แบบ ลู่หยวนก็เปลี่ยนเรื่องเสียแล้ว เขายิ้มจางๆ “จะว่าไปแล้ว เป่ยเหลียงเป็นภัยมหันต์ของต้าโจวเรา การเอาชนะเป่ยเหลียงในครั้งนี้ แม่ทัพลู่มีผลงานใหญ่หลวง ข้าเองก็ชื่นชมแม่ทัพลู่อยู่มากทีเดียว”
“ผู้บัญชาการใหญ่ยกย่องกันเกินไปแล้ว” ลู่สิงโจวสีหน้าคลายลง ก่อนส่งสายตาให้บุตรชาย
ลู่หลิงเซียวประสานมือให้อย่างไม่เต็มใจ พลางเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ครานี้เป็นความดีความชอบของเหล่าทหารชายแดนทุกคน หลิงเซียวเพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด มิกล้ารับความดีความชอบหรอกขอรับ”
ลู่หยวนยิ้มแฝงความนัย “ใต้เท้าลู่ ท่านมีบุตรชายดี”
ครั้นลู่หยวนเดินไปแล้ว ลู่สิงโจวก็เอ่ยกับบุตรชายว่า “เจ้าตามข้าออกมา!”
สองพ่อลูกมายังลานเรือน ยามนี้ผู้คนต่างอยู่ประจำที่นั่งกันหมด ไม่มีผู้ใดสนใจทางนี้
ลู่สิงโจวถามเสียงขรึมว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าถามเจ้าหน่อ
