แล้ว
หากมิใช่ในอ้อมอกตนยังเหลือกลิ่นนมจางๆ นางคงนึกว่าสองพ่อลูกคู่นั้นไม่เคยมาเยือนมาก่อน
นางเป็นไข้หวัดจากลมหนาว จึงไม่ไปคารวะเหล่าฮูหยิน รั้งอยู่ที่เรือนไห่ถังพักรักษาตัวเพียงลำพัง
แม่นมหลี่ต้มรังนกมาให้นาง
นางกำลังกินอยู่ แม่บ้านดูแลเรือนเฟิงก็มาหา
ที่แท้ ก็เป็นเรื่องผ้าหลายพับที่หลินหว่านเอ๋อร์เลือกซื้อเมื่อวาน ให้คนเอามาส่งที่จวน
คนเขาเอามาส่งให้ตั้งแต่เช้าตรู่ กำลังรอคิดเงินอยู่ที่จวน
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ให้นางจ่ายเอง มาหาข้าเพื่อการใด มิใช่ผ้าที่ข้าซื้อเสียหน่อย”
แม่บ้านเฉียนตกตะลึงยิ่ง
เห็นนางยังไม่ไป เมิ่งเชียนเชียนจึงถามว่า “ยังมีธุระอีกรึ”
แม่บ้านเฉียนได้สติขึ้นมา เอ่ยอย่างสับสนไม่แน่ใจว่า “มีอีกเรื่องจริงๆ เจ้าค่ะ ทางเรือนเฟิงต้องกินรังนกแดงวันละถ้วย ให้แม่นางหลินกินบำรุงครรภ์ แต่รังนกแดงในจวนพวกเรามีจำนวนที่แน่นอน กินเท่าใด ก็ไปเอาที่ห้องคลังเท่านั้น วันนี้ลี่ว์หลัวไปเอา แต่ไม่ได้”
นางเอ่ยพลางจงใจมองแม่นมหลี่แวบหนึ่ง นึกว่าแม่นมหลี่เป็นคนกลั่นแกล้งเรือนเฟิง
อย่างไรเสียฮูหยินน้อยก็เป็นมะกอกนิ่ม[1]ของจวนมานานหลายปี ขึ้นชื่อเรื่องใจกว้าง กลั่นแกล้งง่าย
เมิ่งเชียนเชียน
