วางช้อนลง ใช้ผ้าเช็ดปาก “เป็นเจตนาของข้าเอง แม่นางหลินอยากกิน ก็ให้นางออกเงินเอง”
รังนกมีราคาสูง ซ้ำยังขนส่งมาจากแดนไกล เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วหนึ่งจินสามารถขายได้ถึงสามสิบตำลึง รังนกแดงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย หนึ่งร้อยตำลึงยังถูกไป
เหล่าฮูหยินกินวันละถ้วย บางครั้งฮูหยินรองกับลู่หลิงหลงก็มาตักไปด้วยสองสามถ้วย นี่ยังไม่ต้องพูดถึงเหล่าฮูหยินที่ทั้งกินทั้งส่งไปให้บ้านเดิมอีก แต่ละเดือน ลำพังแค่รังนกก็ต้องจ่ายไปหลายร้อยตำลึงแล้ว
เมื่อก่อนเมิ่งเชียนเชียนหักใจกินเองไม่ลง แต่ดูเอาเถิด ความจริงใจในหลายปีที่ผ่านมาล้วนป้อนให้ฝูงหมาป่าตาขาว[2]แบบใด
แม่บ้านเฉียนทอดมองรังนกแดงถ้วยใหญ่ที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะของเมิ่งเชียนเชียน ก่อนยิ้มเจื่อนๆ “นั่นแม่นางหลินทำไปเพื่อขยายวงศ์ตระกูลให้แก่ตระกูลลู่มิใช่หรือ เงินนี้ จะให้แม่นางหลินออกเองได้อย่างไร อีกอย่าง ท่านคนเดียว มากมายเพียงนั้นก็กินไม่หมด จะไม่สิ้นเปลืองหรือ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยนิ่งๆ “ข้าจะกินครึ่งเดียว เททิ้งอีกครึ่ง นั่นก็เป็นเรื่องของข้า นางไม่อยากออกเงินเอง ก็ไม่ต้องกิน”
แม่บ้านเฉียนไม่คิดเลยว่าท่าทีของฮูหยินน้อยจะแข็งกระด้างเพียงนี้ รีบไปรายงาน
