เหล่าฮูหยินที่เรือนฝูโซ่วทันที
เหล่าฮูหยินโมโหจนหน้าหงาย ส่งแม่บ้านข้างกายตนไปตำหนิเมิ่งเชียนเชียน บอกให้เมิ่งเชียนเชียนอย่าได้มองข้ามความหวังดีของผู้อื่น ผ้าเหล่านั้นซื้อมาให้ว่าที่เหลนของนางต่างหาก รังนกก็ให้เหลนของนางกิน
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ในเมื่อท่านย่ารักเอ็นดูเหลนคนดีของตนเพียงนี้ ไม่สู้ออกเงินให้เรือนเฟิงเถิด ถือว่าเป็นน้ำใจของทวด ไม่แพงหรอก แค่เจ็ดแปดร้อยตำลึงเท่านั้น”
“นางพูดเช่นนี้จริงๆ น่ะหรือ”
“ใช่น่ะสิเจ้าคะ เหล่าฮูหยิน จริงแท้แน่นอน บ่าวมิกล้าพูดจามั่วซั่วไม่คำนึงถึงความจริงหรอกเจ้าค่ะ”
เหล่าฮูหยินโมโหจนกัดฟันกรอดๆ “นางหนูนี่ชักจะเอาใหญ่แล้ว!”
เจ็ดแปดร้อยตำลึง นางไม่ออกให้หรอก!
แม่บ้านเอ่ย “ได้ยินว่าเมื่อวานคุณชายใหญ่พาแม่นางหลินไปร่วมงานเลี้ยง จะเพราะเรื่องนี้หรือไม่เจ้าคะ”
เหล่าฮูหยินเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “มิใช่ว่านางเที่ยวเดินส่งเดชเองหรอกหรือ มีคนทำหน้าที่แทนนางจนจบลงด้วยดี นางไม่ซาบซึ้ง ยังมาตัดค่าใช้จ่ายของคนเขาอีก...ตอนนั้นข้าก็บอกแล้วว่าห้ามแต่งเอาเด็กสาวตระกูลเล็กๆ พรรค์นี้มา วันๆ เอาแต่หึงหวงชิงรักหักสวาท มิน่าเล่าเซียวเกอร์ถึงไม่เข้าห้องนาง!”
ณ เรือนไห่ถัง
เมิ่ง
