เชียนเชียนกินรังนกเสร็จก็เอ่ยกับแม่นมหลี่ว่า “รังนกชุดนี้กินหมดแล้ว ก็ไม่ต้องซื้ออีกแล้วนะ”
แม่นมหลี่ฉงน “ถ้าอย่างนั้น ทางเหล่าฮูหยินก็ไม่มีให้กินด้วยน่ะสิเจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ยังยืนยันคำเดิม อยากกินก็ซื้อเอาเอง”
เมื่อวานได้รับความไม่เป็นธรรมตั้งมากเพียงนั้น วันนี้ไม่ว่าคุณหนูจะตัดสินใจอย่างไร แม่นมหลี่ล้วนสามารถเข้าใจได้
ทว่าระบายอารมณ์ก็ส่วนระบายอารมณ์ ไม่อาจละเมิดกฎระเบียบได้
เหล่าฮูหยินก็คือกฎระเบียบของตระกูลลู่
แม่นมหลี่ปิดประตูห้อง
“คุณหนู ท่านบอกบ่าวมาให้หมดนะเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงตัดสินใจเช่นนี้ เพราะต้องการกดดันตระกูลลู่ บีบแม่นางหลิน หรือว่า…”
เมิ่งเชียนเชียนส่ายหน้า “ข้าจะบีบนางไปเพื่อการใด ตราบใดที่นางไม่มาล่วงเกินข้า ข้าก็เมินเฉยต่อนางได้”
แม่นมหลี่เอ่ย “เช่นนั้นคุณหนูทำเยี่ยงนี้…”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างจริงจัง “แม่นม ตอนนั้นตระกูลลู่เป็นฝ่ายมาสู่ขอข้าถึงบ้าน ท่านปู่อาลัยอาวรณ์ที่ข้าแต่งไปแดนไกลทั้งๆ ที่อายุยังน้อย นายท่านอาวุโสลู่รับรองแล้วรับรองอีกว่าจะดีต่อข้าเหมือนหลานสาวของเขา จะไม่ให้หลานสาวของเขาได้รับความไม่เป็นธรรมในตระกูลลู่แม้แต่น้อย หลายปีมานี้ ข้า
