เมิ่งเชียนเชียนค่อนข้างเวียนศีรษะ เจ็บคอดั่งไฟเผา
นางเอ่ยกับลู่หยวนว่า “ข้าเป็นไข้จากลมหนาว ติดหวัดกันได้”
เด็กเล็กเพียงนี้ ไข้หวัดอันตรายต่อนางยิ่ง
ลู่หยวนเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “อย่างไรเสียนางไม่กินก็หิวตายอยู่แล้ว จะหิวตายหรือป่วยตาย ก็ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่ดี”
ใครให้ท่านฆ่าแม่นมของนางทิ้งกันเล่า
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “หากนางไม่กินอยู่ดีเล่า”
ลู่หยวนหัวเราะอย่างเอ้อระเหย “เช่นนั้นก็ฆ่าเจ้าไปด้วยเลย”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างรู้จักสถานการณ์ “ขอช้อนให้ข้าสักคัน”
ลู่หยวนยิ้มเย็น “เจ้ากำลังใช้งานข้า?”
เมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิด เอ่ยว่า “ขอท่านผู้บัญชาการใหญ่โปรดประทานช้อนให้ด้วยเจ้าค่ะ”
