ผู้บัญชาการใหญ่มาเยือนยามวิกาล มีเรื่องใดหรือ”
เรื่องที่เมิ่งเชียนเชียนเรียกตำแหน่งเขาถูกนั้น ลู่หยวนไม่ได้แปลกใจ ก็เหมือนกับที่เขาสามารถสืบเจอว่านางเป็นคนตระกูลลู่ เมิ่งเชียนเชียนก็ไม่แปลกใจเช่นกัน
หากเขาไม่มีปัญญากระทำแม้แต่เรื่องนี้ คงไม่ใช่ผู้บัญชาการใหญ่ที่ควบคุมราชสำนักไว้ในมือ
ส่วนการบุกห้องนอนนางยามวิกาลนั้น ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง สำหรับผู้บัญชาการใหญ่นอกรีตผู้นี้ เกรงว่าคงไม่ถือว่าเป็นการกระทำที่อะไร
ลู่หยวนคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มเอ่ยว่า “เจ้าดึงแขนเสื้อข้าเรียกท่านพ่ออยู่ทั้งคืน ข้าแทบอยากไปสืบแล้วว่า เคยมีบุตรสาวที่โตเยี่ยงเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”
เมิ่งเชียนเชียนก้มหน้าลงมอง ก่อนรีบปล่อยแขนเสื้อสีม่วงที่กำไว้แน่น
ลู่หยวนสะบัดแขนเสื้อกว้าง คว้าตะกร้าใบหนึ่งที่วางไว้บนขานางขึ้นมาจากด้านหลัง
ในตะกร้ามีทารกหญิงตัวน้อยนอนอยู่ ลืมตากลมโตดั่งองุ่นดำ กำลังอมนิ้วมือเล่น น่ารักน่าชังยิ่งนัก
เมิ่งเชียนเชียนกะพริบตาปริบๆ
ลู่หยวนเอ่ย “ป้อนนม”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าไม่มีน้ำนม”
ลู่หยวนส่งสายตาให้นางทำนองว่า ‘ข้าไม่ได้โง่’ ก่อนรื้อหาถุงหนังบรรจุนมแพะอุ่นๆ ออกมาจากห่อผ้าอ้อม
