ะดูกยังคล้ายจะถูกไอเย็นแทรกซึมไปด้วย
อู่เกอร์ตะโกนขึ้นเสียงดัง “ฮูหยินน้อย!”
ปั้นซย่าสีหน้าพลันเปลี่ยน “คุณหนู!”
ทั้งคู่พุ่งออกไปหา
ลู่หลิงเซียวหน้าทะมึน กางร่มมาหยุดตรงหน้าเมิ่งเชียนเชียน ถามว่า “ให้เจ้ารออยู่ในรถม้ามิใช่หรือ กลับมาก็หายไปแล้ว เจ้าไปไหนมา”
เมิ่งเชียนเชียนหนาวจนแข็งไปทั้งตัวแล้ว แม้แต่ข้างแก้ม ริมฝีปากและลิ้นก็แข็งชา
นางมองเขาอย่างเย็นชา
ลู่หลิงเซียวพบว่านางไม่ได้สวมใส่อาภรณ์ชุดเดิมยามออกจากบ้าน เขาหันมองห่อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น สีหน้ายิ่งเย็นชากว่าเดิม
“เจ้าไปซื้อเสื้อผ้ามา? หว่านเอ๋อร์ซื้อ เจ้าก็ซื้อ…จะต้องแข่งกับหว่านเอ๋อร์ไปเสียทุกเรื่องเลย? ปกติไม่รู้ความก็แล้วไปเถิด นี่ยังจะเอาแต่ใจในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้อีกรึ”
