ลิงเซียวก็ประคองหลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นบันได กำลังจะเคาะประตู ประตูใหญ่ก็เปิดออกจากด้านใน
ปั้นซย่าตะลึงมองท่านเขยกับนางปีศาจจิ้งจอกที่กอดประคองกันแนบแน่น เลือดลมพลันขึ้นหน้า “ท่านเขย!”
“คุณหนูของข้าล่ะ?”
“คุณหนูของเจ้าล่ะ?”
ทั้งคู่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
ปั้นซย่ากระทืบเท้า “ข้ายังอยากถามท่านเขยอยู่เลย! คุณหนูของข้าไปที่ใดแล้ว”
ปั้นซย่าหาลู่หลิงเซียวไม่เจอ จึงกลับไปที่ร้านผ้าด้วยกันกับอู่เกอร์ เถ้าแก่ร้านผ้าบอกว่าคุณหนูมายืมร่มก็ไปเลย
ที่นั่นอยู่ห่างจากจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงมาก ซ้ำคุณหนูไม่มีรถม้า คงไม่มีทางไปร่วมงานเลี้ยงเองได้
พวกนางรีบกลับตระกูลลู่เพื่อดูว่าคุณหนูกลับมาหรือยัง หากยังพวกนางจะได้ตามคนในจวนจำนวนหนึ่งออกไปตามหา
“คุณหนูของเจ้ามิได้อยู่ด้วยกันกับเจ้าหรอกรึ”
ทีนี้ลู่หลิงเซียวชักจะกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว
แม้เขาจะไม่ได้รักเมิ่งเชียนเชียน แต่อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นภรรยาเขา และเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นอะไรไป
ในขณะนั้นเอง เงาร่างอรชรสายหนึ่ง ถือร่มกระดาษน้ำมันที่พังแล้ว เดินโงนเงนมาท่ามกลางสายฝน
ฝนเทกระหน่ำใส่บ่าอันผอมบางของนางไม่ขาดสาย นางเปียกชุ่มไปทั้งตัว แม้แต่ข้อต่อกร
