หลัว? เจ้าก็มาด้วยหรือ!”
“ข้า…”
“นี่คงเป็นแม่นางหลินกระมัง สวมผ้าคลุมหน้าข้าเกือบจำไม่ได้! โอ๊ยยย ตีข้าทำไม”
บรรดาฮูหยินพากันหูผึ่ง
แม่นางหลิน?
ฮูหยินน้อยตระกูลลู่…แซ่เมิ่งนะ!
บนรถม้าระหว่างทางกลับ
ลู่หลิงเซียวสีหน้าเคร่งขรึม
หลินหว่านเอ๋อร์กระตุกแขนเสื้อลู่หลิงเซียว ใช้ภาษามือสื่อว่า : ขอโทษนะ ต้องโทษข้า ข้าสร้างปัญหาให้ท่านใช่หรือไม่
ลู่หลิงเซียวกุมมือหลินหว่านเอ๋อร์ เอ่ยเสียงนุ่มว่า “หว่านเอ๋อร์ไม่ต้องกังวล ข้าจัดการได้”
หลินหว่านเอ๋อร์เงียบไป
ลู่หลิงเซียวถามว่า “หว่านเอ๋อร์รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ?”
หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า ทำมือว่า : ข้าเป็นห่วงฮูหยินน้อย จะเกิดเรื่องกับนางหรือไม่
ลี่ว์หลัวแค่นเสียงเอ่ยว่า “คุณหนู ฮูหยินน้อยไม่มีทางเป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ ไม่แน่นะ นางอาจกลับตระกูลลู่ไปตั้งนานแล้วก็ได้ ทำพวกเราร้อนใจกันเสียเปล่า!”
หลินหว่านเอ๋อร์ผลักลู่หลิงเซียว
ลู่หลิงเซียวเอ่ย “เอาล่ะๆๆ ข้าจะไปตามหา ข้าขอส่งเจ้ากลับตระกูลลู่ก่อน”
ทว่า ลู่หลิงเซียวรู้สึกว่าถ้อยคำของลี่ว์หลัวใช่ว่าจะไร้เหตุผล ไม่แน่ว่าเมิ่งเชียนเชียนอาจจะกลับไปแล้วจริงๆ ก็ได้
ไม่เช่นนั้นนางจะไปไหนได้อีก
หลังจากลงรถม้า ลู่ห
