างด้านฮูหยินรองพอทราบว่าบุตรสาวโดนเมิ่งเชียนเชียนตบหน้าไปสองฉาดใหญ่ ก็โมโหจนแทบจะพุ่งไปตบเมิ่งเชียนเชียนคืน
ทว่ามานึกได้ว่ายามนี้เมิ่งเชียนเชียนอยู่ด้วยกันกับเหล่าไท่จวิน นางจึงใจฝ่อขึ้นมา
นางตบหน้าเมิ่งเชียนเชียนได้ แต่นางไม่อาจตบหน้าเหล่าไท่จวินนี่นา
“เจ้าไป!”
นางผลักสามีอย่างรำคาญ
นายท่านรองลู่กำลังเอกเขนกหยอกนกอยู่บนเก้าอี้หวาย ถามขึ้นอย่างฉงนว่า “ทำอะไรของเจ้า”
ฮูหยินรองเอ่ย “ไปสั่งสอนเด็กนั่น!”
นายท่านรองลู่แค่นเสียงเฮอะ “ข้าไม่ไป”
ฮูหยินรองโมโหจนตาแทบถลน “หลิงหลงยังเป็นลูกสาวในไส้ของเจ้าอยู่หรือไม่”
นายท่านรองลู่เอ่ยอย่างไม่แยแสสักนิด “นางรังแกแม่หนูเมิ่งไปไม่น้อย ได้บทเรียนแล้ว”
ฮูหยินรองทุบกำปั้นใส่เขา “เจ้าอยากให้ข้าโมโหตายรึ!”
นายท่านรองลู่เป็นคนไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่หยอกนกก็ชนไก่ เรื่องสำคัญเขาไม่ยุ่งเกี่ยวเลย
ฮูหยินรองลอบกัดฟันกรอด “ไฉนข้าจึงแต่งให้คนไร้ประโยชน์เยี่ยงเจ้าด้วย!”
นายท่านรองลู่เอ่ย “โอ๊ย ข้าไม่ได้หูหนวกนะ”
ฮูหยินรองข่มเพลิงโทสะไว้ นั่งลงข้างกายเขา “เจ้าก็คิดวิธีหน่อยสิ”
นายท่านรองลู่ขมวดคิ้วเอ่ย “เด็กสองคนทะเลาะกัน เจ้าไปยุ่งอะไรด้ว
