ยเล่า”
“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องของหลิงหลง” ฮูหยินรองมองไปรอบๆ ก่อนจะโบกมือไล่สาวใช้
สาวใช้ออกไปอย่างรู้ความ
ฮูหยินรองขยับมาใกล้สามีก่อนกระซิบว่า “เซียวเกอร์ตายไปห้าปีแล้ว บ้านใหญ่ไร้ทายาท เดิมทีกิจการของตระกูลลู่และสินเจ้าสาวของเด็กนั่นต้องตกเป็นของพวกเราบ้านรอง ยามนี้เซียวเกอร์กลับมาแล้ว ของที่ควรได้ก็หลุดมือไปแล้ว”
นายท่านรองลู่หาวหวอด “เจ้าวางใจเถิด เซียวเกอร์ไม่กลับมาก็ตกไม่ถึงมือพวกเราอยู่ดี”
ฮูหยินรองถามอย่างประหลาดใจ “หมายความว่าอย่างไร”
นายท่านรองลู่หันหลังให้นาง “ไม่มีอะไร”
ราตรีมาเยือน
ลู่สิงโจวกลับมาถึงตระกูลลู่
เขาทำงานอยู่ในกรมโยธา งานยุ่งนัก ซ้ำยังควบคุมการก่อสร้างตำหนักและจวนต่างๆ รวมถึงถนนหนทางตลอดทั้งปี จะได้กลับบ้านเฉพาะช่วงวันหยุดเท่านั้น
ห้าปีผ่านไป พ่อลูกได้พบหน้ากันอีกครั้ง
“ท่านพ่อ!”
ภายในห้องหนังสือ ลู่หลิงเซียวคุกเข่าคำนับให้อย่างแรง
“ลุกขึ้น” ลู่สิงโจวพยุงเขาลุก “กลับมาก็ดีแล้ว”
สองพ่อลูกพูดคุยกันโดยมากจะเป็นเรื่องงาน ซึ่งแตกต่างจากบรรดาสตรีในบ้านที่จะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน
“ตอนนั้นหลังจากที่ลูกแกล้งตายก็เข้าไปแทรกซึมเป่ยเหลียง หลบซ่อนอยู่ที่หวังตูสี่ปี จากนั้นก็ตีน
