อกประสานในกับแม่ทัพใหญ่หัน สังหารหรงอันอ๋องแห่งเป่ยเหลียง จับเป็นขุนนางใหญ่ขั้นสามของเป่ยเหลียงได้สิบสองคน”
ลู่สิงโจวพยักหน้าอย่างพอใจ “หรงอันอ๋องเป็นเทพสงครามของเป่ยเหลียง เจ้าสังหารเขา คุณูปการนี้ไม่สูงคงไม่ได้ มิน่าเล่าฝ่าบาทจึงแต่งตั้งเจ้าเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย เจ้าเจอเชียนเชียนแล้วกระมัง”
“เจอแล้วขอรับ” ลู่หลิงเซียวเอ่ย
ลู่สิงโจวเอ่ย “เป็นขุนนางในราชสำนักนั้น แตกต่างกับการทำศึกที่ชายแดน ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้า ล้วนแต่มีผู้คนนับไม่ถ้วนจับตามอง พู่กันในมืออาลักษณ์หลวงนั้นไม่ธรรมดา พ่อหวังว่าเจ้าจะไม่ทำผิดพลาด”
ลู่หลิงเซียวชะงัก ก่อนเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ข้ากับหว่านเอ๋อร์ชอบพอกันด้วยใจจริง ชั่วชีวิตนี้จะไม่ทรยศต่อกันเด็ดขาด”
ลู่สิงโจวเอ่ย “บุรุษนั้น ต้องให้ความสำคัญต่อภรรยาเอกเป็นหลัก”
ลู่หลิงเซียวหันหน้าหนี “ท่านพ่อได้แต่งกับสตรีที่ตัวเองรักย่อมพูดได้”
บิดามารดารักใคร่กลมเกลียว เขาย่อมรู้ดี
บิดาเขาชั่วชีวิตนี้ไม่มีสาวใช้ต้นห้อง ไม่มีอนุภรรยา มีเพียงภรรยาเอกคนเดียว หักใจให้นางทรมานกับการคลอดบุตรไม่ลง พอเขาลืมตาดูโลก ก็ไม่ให้มารดามีบุตรอีก
ลู่สิงโจวเอ่ย “ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ข้ากลับมาครานี้ เพราะมีอี
