ราตรีมาเยือน หลังจากที่เมิ่งเชียนเชียนกล่อมเหล่าไท่จวินเข้านอนแล้ว ก็กลับมายังเรือนตน
เพิ่งจะออกมา ก็เจอเข้ากับลู่หลิงเซียว
ลู่หลิงเซียวมาหาเมิ่งเชียนเชียนโดยเฉพาะ
เมื่อกลางวันเขาเข้าใจนางผิด เดิมก็รู้สึกผิดอยู่ทีเดียว
ต่อมาเขาถามพ่อบ้านหลิว จึงได้รู้ว่าหลายปีมานี้นางดูแลท่านย่าทวดที่สติเลอะๆ เลือนๆ อย่างเอาใจใส่มาโดยตลอด
เขาเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ระหว่างทางกลับจึงซื้อปิ่นอันหนึ่ง หมายจะมอบให้นางเป็นการขอโทษ
ทว่าไม่รอให้เขาเอ่ยคำ นางก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน “ท่านย่าทวดหลับแล้ว พรุ่งนี้เจ้าค่อยมาเยี่ยมนางใหม่ แต่ต้องหัวค่ำหน่อยนะ ท่านย่าทวดเข้านอนไว”
ลู่หลิงเซียวเอ่ย “ข้ามาหาเจ้าต่างหาก”
“มาหาข้า?” เมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิด “ขนมกุ้ยฮวากินหมดไปแล้ว”
ลู่หลิงเซียวชะงัก เริ่มรู้สึกว่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เหตุใดในหัวของเด็กสาวนางนี้จึงมีแต่เรื่องกินกันนะ
เขาเป็นพวกชอบแย่งขนมกับนางหรือไร
ไม่สิ เมื่อเช้า…เขาเอาขนมกุ้ยฮวาของนางไปให้คนอื่นเสียแล้ว
ลู่หลิงเซียวค่อนข้างกระอักกระอ่วน เขากำมือกระแอมทีหนึ่ง “หากเจ้าชอบขนมกุ้ยฮวาล่ะก็ คราหน้าข้าจะไปซื้อที่ร้านโจวจี้มาให้เจ้า”
เมิ่งเชียน
