เชียนเอ่ย “เจ้ามาหาเพียงเพราะจะพูดเรื่องนี้น่ะหรือ”
“ข้า…”
ลู่หลิงเซียวบีบกล่องไหมในมือ กำลังจะยื่นส่งให้นาง ลี่ว์หลัวฝีเท้าเร่งร้อนมาหา
“ท่านแม่ทัพ!”
นางคำนับให้ลู่หลิงเซียวอย่างนอบน้อม แล้วหันกายมาคำนับให้เมิ่งเชียนเชียน น้ำเสียงมีความระมัดระวังเจืออยู่ด้วย “ฮูหยินน้อย”
เมิ่งเชียนเชียนไม่สนใจ
ลู่หลิงเซียวถามลี่ว์หลัว “มีอะไร”
ลี่ว์หลัวมองสีหน้าเมิ่งเชียนเชียนแวบหนึ่ง ก่อนถามเสียงเบาว่า “คุณหนูให้ถามท่านว่า คืนนี้จะยังกลับไปรับมื้อค่ำที่เรือนเฟิงหรือไม่”
“นางยังไม่กินหรือ”
“เอาแต่รอท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”
“เหลวไหล!” ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว พลางสาวเท้าเดินไปทางเรือนเฟิง
ลี่ว์หลัวซอยเท้าสั้นๆ ตามไป
ปั้นซย่าโมโหจนกระทืบเท้า “ต่ำช้านัก! มาแย่งคนถึงเรือนเหล่าไท่จวินแล้ว! ท่านเขยมาหาคุณหนูสามครา ก็ถูกเรือนเฟิงมาตามไปตั้งสองครา! ท่านเขยเป็นของนางหรือไร นางถึงยึดไว้ได้คนเดียว นึกถึงท่าทางตัวสั่นงันงกยามอยู่ต่อหน้าคุณหนูของนังสาวใช้สมควรตายนั่นแล้วช่างน่าโมโหนัก ทำเสียราวกับว่าพวกเราไม่ยอมรับแม่นางหลินของนางอย่างนั้นแหละ!”
เมิ่งเชียนเชียนสีหน้าราบเรียบเดินกลับไป
แม่นมหลี่ถลึงตาใส่ปั้นซย่า “ไม่เห็นห
