รือว่าคุณหนูรำคาญใจมากพอแล้ว เจ้าหยุดพล่ามเสียที!”
ปั้นซย่าแค่นเสียงเอ่ย “ข้าพูดผิดตรงไหนกัน แต่งงานกันนั่นเรียกภรรยาเอก หนีตามกันนั่นเรียกอนุ คุณหนูของข้ายังไม่เคยดื่มแม้กระทั่งน้ำชาอนุของนาง ก็แค่ตั้งท้องเนื้อก้อนหนึ่งมิใช่หรือ จะอวดเบ่งอะไร! คุณหนู ต่อไปท่านก็มีให้ท่านเขยสักคนสิเจ้าคะ! ที่ท่านคลอดถึงจะเป็นบุตรสายตรง! ถึงเวลานั้น ดูซิว่านางจะยังเหนือกว่าท่านหรือไม่!”
แม่นมหลี่แม้จะไม่ชอบความปากเปราะของปั้นซย่า แต่สุดท้ายความคิดนี้กลับตรงใจนาง
ที่บ้านสามี บุตรชายต่างหากคือที่พึ่งพิงชั่วชีวิตของมารดา
“คุณหนู ท่านเขยตอนนี้ก็แค่ถูกปีศาจจิ้งจอกข้างนอกทำให้ตาบอด รอความตื่นเต้นนี้หมดไป ย่อมกลับมาอยู่ข้างกายคุณหนู ถึงเวลานั้นคุณหนูครองเรือนกับท่านเขย ค่อยคลอดลูกชายหรือลูกสาวสักคน ครึ่งชีวิตที่เหลือก็มั่นคงแล้ว”
ยามเหม่า[1] เมิ่งเชียนเชียนก็ตื่น
แม่นมหลี่ตักน้ำร้อนเข้ามาในห้อง ก่อนจะเลิกม่านมุ้งขึ้นแขวนไว้
ครั้นเห็นเมิ่งเชียนเชียนมีเหงื่อเต็มหน้าผาก ชุดนอนก็เปียกชุ่ม นางจึงรีบถามว่า “คุณหนู เมื่อคืนฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ”
เมื่อครึ่งปีก่อนคุณหนูของตนถูกคุณหนูลู่บ้านรองผลักตกน้ำ ล้มป่วยหนัก
