อยู่หนหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา คุณหนูก็มีอาการปวดหัวและฝันร้าย
“ตามหมอมาดีกว่าเจ้าค่ะ” แม่นมหลี่เกลี้ยกล่อม
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องหรอก”
ยามที่เหล่าฮูหยินอยู่ที่บ้าน เมิ่งเชียนเชียนกับลู่หมู่ล้วนตื่นแต่เช้าไปไตร่ตรองตนเองทุกวัน
หากเมิ่งเชียนเชียนไม่ไป เหล่าฮูหยินจะไม่ดุนางโดยตรง แต่จะตำหนิลู่หมู่ว่าอบรมสั่งสอนไม่ดี
เมื่อเมิ่งเชียนเชียนมาถึงเรือนฝูโซ่ว ลู่หมู่ก็กำลังปรนนิบัติแม่สามีหวีผมแล้ว
คงเพราะลู่หลิงเซียวฟื้นคืนจากความตาย เหล่าฮูหยินอารมณ์ดี จึงเปลี่ยนมาแต่งตัวสวยสดงดงาม ทั้งยังให้ลู่หมู่มวยผมให้ดูมีชีวิตชีวาด้วย
“ซี๊ดดด ทำข้าเจ็บแล้ว!” เหล่าฮูหยินขมวดคิ้ว
ลู่หมู่รีบเอ่ย “ลูกจะเบามืออีกเจ้าค่ะ”
เมื่อลู่หมู่ทำผมให้เหล่าฮูหยินเสร็จ ก็ปรนนิบัติแม่สามีล้างหน้าบ้วนปากด้วยตัวเอง
ครั้นทุกอย่างเสร็จสิ้น เหลือแค่ทายาเกล็ดหิมะ ฮูหยินรองก็ยิ้มหวานเดินมาหา
“พี่สะใภ้ใหญ่! ข้าทำเอง ข้าทำเอง!”
นางรีบร้อนเข้ามาในห้อง โดยไม่สนว่าลู่หมู่จะยินดีหรือไม่ แย่งยาเกล็ดหิมะไปจากลู่หมู่ แล้วเบียดลู่หมู่ไปด้านหลัง
นางทาให้เหล่าฮูหยินพลางทอดมองคันฉ่องสำริด เอ่ยว่า “ไอ้หยา นี่ใช่ท่านแม่ข้าหรื
