อนี่”
เหล่าฮูหยินขมวดคิ้ว “มีอะไรรึ”
ฮูหยินรองเอ่ยเกินจริงว่า “อ่อนวัยไปสิบปีเชียว ข้าเกือบจำไม่ได้แหนะ! มันก็แน่อยู่แล้วล่ะเนอะ เซียวเกอร์เป็นดวงใจของท่าน พอเขากลับมา ผมหงอกขาวของท่านก็ลดลงเลย รอยเหี่ยวย่นก็ไม่มีแล้ว!”
เหล่าฮูหยินโดนนางเย้าให้ขัน “ดูเจ้าพูดเข้าสิ!”
ลู่หมู่ชินชาเสียแล้ว นางไม่ได้เอ่ยคำใด หันกายไปยกอาหาร
เมิ่งเชียนเชียนมาช่วยนาง
ที่ตระกูลลู่นี้ ผู้ที่ต้องลำบากตรากตรำและโดนบ่นโดนว่าคือฮูหยินใหญ่ ส่วนผู้ที่นั่งชุบมือเปิบจากคนเขาทุกเมื่อเชื่อวันกลับเป็นฮูหยินรอง
ทั้งๆ ที่นายท่านรองเกิดจากอนุ ฮูหยินใหญ่ต่างหากที่เป็นลูกสะใภ้สายตรงของเหล่าฮูหยิน
“หลิงหลงเล่า” เหล่าฮูหยินถาม
ฮูหยินรองยังคงทายาเกล็ดหิมะให้เหล่าฮูหยินต่อ “นางไปหาเซียวเกอร์แล้วเจ้าค่ะ ท่านก็รู้ นางเคารพพี่ใหญ่ของนางเป็นที่สุด! เซียวเกอร์ช่างมีความสามารถจริงๆ สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงที่ชายแดน ได้ยินว่าเป็นขุนนางขั้นสามเชียว นี่คงจะเก่งกาจยิ่งกว่าพ่อเขาด้วยซ้ำ! ท่านเป็นคนเลี้ยงเซียวเกอร์มา หากรู้แต่แรก ข้าคงพาเจ้ารองกับเจ้าสามมาให้ท่านเลี้ยงแล้ว! ข้านึกเสียใจภายหลังเสียแล้ว เสียดายนัก!”
ลู่หมู่กำตะเกียบแน่น
