มท่านย่าทานอาหาร มารดาของเขามักจะต้องยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ เสมอ
ลู่หมู่ไม่ได้ให้เมิ่งเชียนเชียนทำเช่นนั้น
นางจูงมือเมิ่งเชียนเชียนให้มานั่ง แล้วดันของอร่อยๆ ทั้งหลายมากองตรงหน้าเมิ่งเชียนเชียน
ลู่หลิงเซียวเห็นจานตรงหน้าว่างเปล่า แล้วหันมองลู่หมู่ที่คีบอาหารให้เมิ่งเชียนเชียนไม่หยุด ก็พลันฉงนขึ้นมา สรุปแล้วใครเป็นบุตรในอุทรกันแน่
“ขนมกุ้ยฮวา” เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย
ลู่หมู่ตบหลังมือเมิ่งเชียนเชียนพลางยิ้ม “ได้สิๆ ขนมกุ้ยฮวา ชุนเถา ไปเร่งห้องครัวที”
ชุนเถาเผยสีหน้าลำบากใจ
“เป็นอะไรไป” ลู่หมู่ถาม
ชุนเถาเอ่ยเจื่อนๆ ว่า “ขนมกุ้ยฮวาส่งไปทางแม่นางหลินแล้วเจ้าค่ะ”
ลู่หมู่ขมวดคิ้ว “ไม่ได้บอกหรือว่าทำให้ฮูหยินน้อย”
ชุนเถาแอบชำเลืองมองลู่หลิงเซียว “บอกแล้วเจ้าค่ะ…”
ลู่หลิงเซียววางตะเกียบ “ข้าเป็นคนบอกห้องครัวให้ส่งไปเอง หว่านเอ๋อร์ก็อยากกินขนมกุ้ยฮวาเช่นกัน”
เขาเอ่ยพลางเหลือบตาขึ้นมองเมิ่งเชียนเชียนที่นั่งข้างกายลู่หมู่ “เจ้าคงไม่ถือสาหว่านเอ๋อร์แม้กระทั่งขนมจานเดียวหรอกกระมัง”
