างเลื่อนลอย มองไปยังเปลวเพลิงที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้านั้น
ภาพนี้ราวกับฟ้าถล่ม!
ในที่มั่นของฝ่ายเต้าถิง ศิษย์ผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แทบจะกลิ้งเข้ามาพลางตะโกนลั่น
“แม่ทัพ! ด้านนอก…ด้านนอก !”
แต่เขาก็เห็นเพียงใบหน้าเรียบเฉยของหวังจินถิง
ไม่ใช่ความนิ่งสงบ
แต่เป็นความชาไร้ความรู้สึก
เพราะในยามนี้ หวังจินถิงไม่รู้แล้วว่าตนควรแสดงสีหน้าเช่นใด เพียงจ้องมองแสงเพลิงกัลป์นั้นที่กำลังร่วงหล่นลงมา ก็ดั่งถูกแสงแทงตาจนเจ็บปวด
จะใช้แผนที่ผังสำรวจทั่วพิภพเพื่อหลบหนี?
ก็จริงอยู่ ในฐานะสมบัติแห่งการบรรลุมรรค แผนที่ผังสำรวจทั่วพิภพสามารถย้ายผู้คนไปทั่วทั้งโลกทับซ้อนได้อย่างอิสระ อยากจะหลบเวทเพลิงกัลป์นี้ก็ไม่น่าใช่เรื่องยาก
ทว่า…มันก็มีขีดจำกัด!
แผนที่สามารถตรวจตราทั่วแดน เคลื่อนย้ายได้ตามต้องการ แต่ทั้งหมดนั้นต้องอาศัยพลังเวทสนับสนุน แม้เขาจะระบายพลังเวทออกหมด ก็สามารถเคลื่อนย้ายได้แค่ภายในระยะสามพันลี้เท่านั้น ทว่ากลิ่นอายของแสงเพลิงกัลป์นั้นกลับครอบคลุมกว้างถึงห้าพันลี้! เขาไม่มีทางหนีได้เลย!
“ฮะ…ฮ่า ฮ่า…”
หวังจินถิงเผยอริมฝีปาก หัวเราะอย่างฝืดแห้ง มองไปยังกว่างหมิงที่อยู่ไม่ไกล แต่กลับไม่มีแม้แต่ความคิดจะสอบถาม
จากนั้นเขาก็หันไปมองสตรีศักดิ์สิทธิ์ “อวิ๋นเมี่ยวเจิน” ที่อยู่ข้างกาย
ย้อนคิดถึงความแข็งกร้าวของเซียนหญิงผู้นี้เมื่อครู่ หวังจินถิงเอ่ยถามขึ
