บทที่ 123 ฝ่ายเต้าถิงดิ้นรนจวนสิ้นใจ
ภายในสมรภูมิแห่งโลกทับซ้อน บนพื้นที่รกร้างอีกแห่งหนึ่ง
ตามที่ตกลงไว้ระหว่างฝ่ายเต้าถิงกับสุขาวดี เดิมทีนั้น เมื่อสุขาวดีถูกจู่โจม ฝ่ายเต้าถิงก็ควรจะตรวจพบและเร่งส่งกำลังเข้าช่วยในทันที
ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า ฝ่ายเต้าถิงไม่ได้ปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ
นั่นเพราะในขณะเดียวกันกับที่ฝ่ายสุขาวดีถูกจู่โจมอย่างฉับพลันโดยนิกายศักดิ์สิทธิ์ ฝ่ายเต้าถิงเองก็พบเจอกับปัญหาใหญ่ซึ่งเกินคาด และตกอยู่ในการต่อสู้อย่างยากลำบาก
ท่ามกลางทุ่งรกร้าง มีนครขนาดมหึมาลอยอยู่กลางเวหา
สมบัติล้ำค่านี้มีรูปแบบคล้ายกับเรือโลหะธาตุของสุขาวดี ล้วนเป็นสมบัติเฉพาะที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในสมรภูมิ แต่ในยามนี้ นครลอยฟ้านั้นกลับถูกเมฆดำสายหนึ่งปกคลุมอยู่
เมฆดำกดทับจนดูราวกับเมืองจะถล่มลงมา เสียงแมลงหึ่งหอนไม่ขาดสาย พอเกาะลงบนม่านป้องกันของนครก็เปล่งเสียงแหลมสูงชวนขนลุก และเมื่อเวลาผ่านไป นครแห่งนี้ก็ถูกกัดแทะจนแหลกสลาย ส่วนเหล่าผู้ฝึกของเต้าถิงก็ต่างถูกกลืนกินไปไม่น้อยแล้ว
“แมลงพวกนี้มันตัวอะไรกันแน่!?”
“ทั้งเวททั้งสมบัติก็จัดการมันไม่ได้เลย!”
“ทุกคน! อดทนไว้ก่อน!”
ผู้ฝึกของเต้าถิงผู้หนึ่งยืนหยัดอยู่แถวหน้า แต่เพราะใช้พลังเวทมากเกินไป บัดนี้แรงร่อยหรอ จึงถูกแมลงอสูรตัวหนึ่งเจาะเข้าทางจมูกและปาก ร่างพลันแข็งค้างอยู่กับที่
ในพริบตานั้นเอง ร่างของผู้ฝึกผู้นั้นก็ร่วงลงไปอย่างรุน
