แรง
เมื่อมองดูอีกครั้ง ที่ตรงนั้นไม่มีเค้าร่างของมนุษย์เหลืออยู่เลย เหลือไว้เพียงหนังหุ้มเลือดที่ว่างเปล่าผืนหนึ่ง และฝูงแมลงอสูรที่กระพือปีกออกมาร่วมร้อยตัว!
นี่คือสิ่งที่น่ากลัวของ “แมลงกินปราณ”
มิอาจถูกเหล็กหรือคมดาบทำร้าย ไม่หวั่นน้ำหรือไฟ ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถกลืนกินพลังปราณ ไม่ว่าพลังเวทหรือสมบัติก็ล้วนอยู่ในบัญชีของมันทั้งสิ้น!
ทั่วทั้งสมรภูมิ มีเพียงตำแหน่งเดียวที่ยังสามารถคงการต่อสู้ไว้ได้
ตรงนั้นมีเพียงผู้ฝึกตนเพียงคนเดียว เป็นสตรีร่างสูงสง่างามคนหนึ่ง รอบกายล้อมรอบด้วยแสงกระบี่ เพียงแสงกระบี่กวาดผ่าน ฝูงแมลงอสูรก็ถูกกวาดล้างไปเป็นหย่อม ๆ
“ไม่เสียแรงที่เป็นนิกายกระบี่หยกเลยจริง ๆ…”
ลึกเข้าไปในนครลอยฟ้า ผู้นำฝ่ายเต้าถิงในการศึกครั้งนี้ “หวังจินถิง” ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง
“เวทกระบี่แห่งนิกายกระบี่หยกช่างสมกับคำร่ำลือ”
“น่าเสียดายที่นางมีเพียงผู้เดียว…ถึงตอนนี้แล้ว คงต้องละทิ้ง ‘นครเวหา’ แล้ว!”
คิดถึงตรงนี้ หวังจินถิงก็มองไปที่แผนที่ “ผังสำรวจทั่วพิภพ” ในมืออีกครั้ง สีหน้ามืดมนลงทันใด
“สุขาวดี…พินาศแล้วรึ!?”
แผนที่ “ผังสำรวจทั่วพิภพ” นั้นสามารถตรวจสอบทั่วทั้งโลกทับซ้อนได้ ตราบใดที่ยังอยู่ในแดนนี้ ย่อมไม่มีใครหลบเลี่ยงการค้นหาของสมบัติแห่งการบรรลุมรรคนี้ได้
เว้นแต่…จะตายไปแล้ว
ทว่าในยามนี้ หวังจินถิงกลับพบว่า จุดแสงที่แต่เดิมรวมตัวกันแสดงถึงเหล่าภิกษุของสุขาวดี พลันจางหายไปแท
