”
เฉินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบกลับ： “อย่างนั้นก็ได้ ผมเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าบ้านของเสี่ยวเย่เป็นยังไง ”
เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเฟิง เสี่ยวเย่ก็ยิ่งรู้สึกมีความสุขมากขึ้น จากนั้นเธอจึงเป็นฝ่ายจูงมือเฉินเฟิงวิ่งไปยังทางเข้าหมู่บ้าน
ภายในหมู่บ้านนั้นเงียบสงบอย่างมาก และตรงบริเวณสี่แยกก็มีเหล่าคุณลุงกำลังนั่งล้อมวงเล่นหมากรุกกันอยู่ด้วย ซึ่งเมื่อเห็นเสี่ยวเย่กลับมา ชายคนหนึ่งในนั้นก็หันมากล่าวทักทายเสี่ยวเย่ด้วยรอยยิ้ม
“กลับมาแล้วหรอเสี่ยวเย่！”
ทางด้านเสี่ยวเย่ก็กล่าวทักทายทุกคนกลับเช่นกัน
และในตอนที่พวกเขาหันมาเห็นเฉินเฟิงนั้นก็จงใจจ้องมองเขาอยู่นานสองนาน
จากนั้นเมื่อเดินตรงเข้ามาด้านในเรื่อยๆ จนข้ามสะพานลอยหนึ่งมา ในที่สุดก็เดินถึงบ้านของเสี่ยวเย่เสียที
เด็กสาวที่กำลังเดาะลูกขนไก่อยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นว่าเสี่ยวเย่กลับมา เธอก็วิ่งเข้าไปหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่ดีใจ
“ พี่สาว ”
เธอเข้ามากอดเสี่ยวเย่เอาไว้
เด็กสาวตัวไม่ได้สูงมาก เธอสูงเพียงแค่ช่วงอกของเสี่ยวเย่เท่านั้น ซึ่งจากการคาดเดาของเฉินเฟิงเด็กคนนี้น่าจะเป็นน้องสาวคนนั้นของเสี่ยวเย่แน่นอน น้องสาวคนนั้นที่มีหยกหนึ่งชิ้นที่เสี่ยวเย่ไม่มี
“พอได้แล้ว พ่อแม่ล่ะ？”
เด็กสาวตอบกลับ： “พ่อกับแม่ไปนาแล้ว ยังไม่กลับมาเลย”
เธอพูดไปพลางมองมายังเฉินเฟิง ราวกับกำลังสงสัยชายที่เพิ่มเข้ามาคนนี้
ทางด้านเฉินเฟิงได้เพียงแต่ยิ้มให้เธอเบาๆ
ซึ่งนั่นทำให้
