งกร้าว
เฉินเฟิงยิ้มตอบ： “คุณคิดว่าผมดูเหมือนคนขาดเงินหนึ่งพันนั้นหรอครับ？”
แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจ： “ห้าพัน ให้เยอะกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฉันไม่อยากไปหาเรื่องให้กับคนเบื้องหลังของฉัน ถ้าหากว่าคุณยังไม่ยินยอมอีก ฉันจะไปเรียกคนอื่นให้มาคุยกับคุณ ”
เฉินเฟิงใช้สายตามองไปที่เธอราวกับมองดูคนปัญญาอ่อน： “ในเมื่อคุณพูดอย่างนี้ อย่างนั้นคุณก็ไปหาคนที่มีสมองมาคุยกับผมแทนเถอะ ผมไม่อยากจะคุยกับคุณ ”
แน่นอนว่าคำพูดแบบนี้ใครฟังก็เข้าใจได้ทันทีว่าเฉินเฟิงกำลังด่าว่าเธอไม่มีสมอง แม้แต่เสี่ยวเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังต้องแอบกระตุกแขนเขา ด้วยความไม่ต้องการที่จะให้เฉินเฟิงสร้างปัญหาอะไรขึ้นมา
แต่เฉินเฟิงกลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด
“คุณกล้าด่าฉันงั้นหรอ นี่คุณคงจะเบื่อการมีชีวิตแล้วสินะ”
ถึงอย่างนั้นเฉินเฟิงยังคงไม่สนใจเธอ ทั้งยังดึงตัวเสี่ยวเย่เตรียมจะออกไป
แต่หญิงสาวคนนั้นกลับรีบวิ่งเข้ามาตรงหน้าเฉินเฟิง แล้วขวางทางพวกเขาเอาไว้
“พวกคุณจะไปไม่ได้”
เฉินเฟิงเริ่มรู้สึกหมดความอดทนขึ้นมา： “หลีกไป！”
“ฉันไม่หลีก” หญิงสาวคนนั้นตะโกนออกมาอย่างไร้เหตุผล
เฉินเฟิงยื่นมือออกไปขยับตัวหญิงสาวออกไปอีกทาง แต่ทว่ากำลังของเขามากเกินไปเสียหน่อย จึงทำให้หญิงสาวมีอาการโซเซเล็กน้อยจนเกือบจะล้มไปกับพื้น
หลังจากที่เธอยืนจนมั่นคงก็ร้องตะโกนลั่นออกมา ： “รีบเข้ามาดูเร็ว คนทำร้ายผู้หญิง ”
คำพูดนี้ดึงดูดความสนใจของผู้คนตามท้องถนนเป็นอย่างมาก
