： “แต่มีเรื่องบางอย่างที่คุณชายเฉินอาจไม่รู้ นั่นก็คือตระกูลไป๋ของเรานั้นมีความแค้นฝังลึกที่ยากจะอยู่ร่วมโลกกันกับหมาป่าทะเลทราย ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่ามีความแตกต่างในด้านกำลังอำนาจเกินไป พวกเราคงจะไปตามแก้แค้นกับหมาป่าทะเลทรายแล้ว ”
เฉินเฟิงมองไปยังพวกเขาด้วยความสงสัย： “ความแค้นฝังลึกที่ยากจะอยู่ร่วมโลก？”
“เป็นเรื่องที่ยากจะอยู่ร่วมโลกเดียวกันได้” ไป๋ซิงพูด： “เพราะเมื่อสามปีก่อน หมาป่าทะเลทรายได้ทำการฆ่าหัวหน้าครอบครัวคนก่อนรวมทั้งภรรยาและลูกของเขาที่บ้านเก่าตระกูลไป๋ของพวกเรา ”
สิ่งนี้เป็นเรื่องที่เฉินเฟิงคาดคิดไม่ถึงเลยจริงๆ เขาจึงพูดขึ้นมา： “พวกเขากล้าทำตัวใหญ่โตโอหังถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีใครเข้าไปจัดการเลยหรอเกิดการแม้แต่ตระกูลเชียนก็ไม่ว่าอะไรเลยงั้นหรอครับ？”
ไป๋ซิงส่ายหน้าโดยที่ไป๋จิ้งเฟิงเป็นคนพูดต่อ： “เรื่องแบบนี้หากไม่หล่นทับมาใส่หัวตัวเอง พวกเขาทุกคนก็พากันหลบให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้กันทั้งนั้น และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาเรื่องใส่ตัวเลย ”
เฉินเฟิงที่คิดก็เข้าใจในทันที ถ้าหากตกเป็นเป้าสายตาของหมาป่ากลุ่มนี้เข้าคงจะเป็นเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสียจริงๆ ดังนั้นเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติที่คนทั่วไปจะไม่ทำอยู่แล้ว
ส่วนทางด้านตระกูลเชียนเป็นเพราะการที่พวกเขาสามารถรักษาระยะห่างตำแหน่งนั้นของตัวเองมาได้โดยตลอด พวกเขาจึงไม่คิดว่าหมาป่าทะเลทรายที่เมื่อเพิ่มกำลังขึ้นมาแล้วจะข้ามหน้าพวกเขา
