ายังหุบเขาครั้งนี้นอกจากจะมาเยี่ยมดูคุณชายเฉินแล้ว ที่จริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะคุยกับคุณชายเฉินด้วย ”
และแล้วก็มาอย่างที่คิดจริงๆ
เฉินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธไปโดยตรง เพราะอย่างไรฟังก่อนก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
“เชิญคุณพูด” เฉินเฟิงไม่ได้กล่าวอ้อมค้อมอะไรทั้งสิ้น เพียงตอบกลับอย่างเรียบง่ายเท่านั้น
“เดิมทีเรื่องนี้ตัวผมเองไม่ยินยอมที่จะไปเรียกร้องให้ผู้ใดมาช่วยเหลือ เพราะต่อให้ผมพูดออกไปก็คงจะหาคนที่มาช่วยเหลือไม่ได้อยู่ดี แต่ว่าระยะนี้ดูเหมือนว่าไป๋ซูเจ้าเด็กนั่นกำลังทำเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งหลังจากที่ถามไปถามมาถึงได้รู้ว่าเขากำลังช่วยทำธุระให้กับคุณชายเฉินอยู่ ตัวผมนั้นเพียงแค่ถามเขาเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคุณชายเฉินจะมีความคิดที่เกี่ยวข้องกับหมาป่าทะเลทราย”
เฉินเฟิงถึงกับชะงัก ตัวเขาคิดไม่ถึงเลยว่าสาเหตุที่ไป๋จิ้งเฟิงมาที่นี่นั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับหมาป่าทะเลทราย
แต่เขาก็พยักหน้ารับ： “เป็นเรื่องจริงที่ผมให้ไป๋ซูไปจัดการธุระให้กับผม คิดไม่ถึงว่าคุณจะมีความคิดที่จะต่อกรกับหมาป่าทะเลทรายด้วย ตอนที่ผมบอกเรื่องนี้กับไป๋ซูเขาก็กลัวจนแทบจะทนไม่ได้แล้ว และจากการคาดเดาของผมเกี่ยวกับเรื่องกำลังอำนาจของตระกูลไป๋ในตอนนี้แล้ว น่าจะยังไม่กล้าไปมีเรื่องกับหมาป่าทะเลหรอกมั้งครับ”
ไป๋จิ้งเฟิงเพียงแค่พยักหนัารับอย่างช้าๆ ： “เป็นอย่างที่คุณชายเฉินพูดจริง”
จากนั้นไป๋ซิงที่นั่งอยู่ด้านข้างก็พูดต่อ
