มก็จะอภัยให้กับคุณ ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฟิง ไป๋ซูก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที ถึงแม้จะถูกเขาควบคุม แต่ความเปลี่ยนไปของดวงตาจากความดีใจกลับสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน
“คุณชายเฉิน เชิญพูด ผมจะช่วยคุณจัดการให้อย่างเหมาะสม”
เฉินเฟิงพูดต่อ： “คุณน่าจะรู้จักหมาป่าตัวหนึ่งในทะเลทรายสินะ？”
“คุณชายเฉินหมายถึงหมาป่าทะเลทรายงั้นหรอครับ？”
เฉินเฟิงพยักหน้า： “หมาป่าทะเลทรายคนนั้นนั่นแหละ ดูเหมือนว่าผู้นำของตระกูลหลี่จะเป็นหลังจู่ของหมาป่าทะเลทราย เรื่องนี้คุณก็รู้ด้วยสินะ ”
ไป๋ซูตอบรับเพียงเสียงเดียว
“ส่วนเรื่องที่ผมจะให้คุณไปทำนั้นก็คือให้คุณไปยังบ้านตระกูลหลี่แล้วเชิญหลานสาวของหลังจู่ที่ชื่อว่าหลี่จื่อเยว่มาที่นี่ ”
ไป๋ซูถึงกับตกใจ： “คุณชายเฉินคิดจะต่อกรกับหมาป่าทะเลทรายงั้นหรอครับ？หมาป่าทะเลทรายนั้นเป็นคู่ต่อสู้ที่ทุกคนในทะเลทรายไม่มีใครยอมไปต่อกรด้วยเลยนะครับ พวกเขาเป็นคนโหดเหี้ยม ถึงต่อให้จะเป็นคนที่พวกเขาสู้ด้วยไม่ได้ แต่พวกเขากลับยอมทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะฉีกเนื้อส่วนหนึ่งของศัตรูมาให้จนได้ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่มีใครยอมไปต่อกรกับพวกเขา ”
เฉินเฟิงพยักหน้าแล้วตอบกลับ： “เรื่องนี้ผมเองก็รู้ดี แต่ตอนนี้เรื่องที่ผมวานให้คุณไปทำ หากว่าคุณทำได้ ผมก็จะยอมอภัยให้กับคุณ แต่ถ้าไม่ได้ คุณก็ไสหัวไปให้ไกลๆ เท่าที่จะทำได้ เพราะผมไม่อยากจะเห็นหน้าคุณอีก ”
ไป๋ซูนิ่งชะงักไปชั่วขณะ เพราะเรื่องนี้สำหรับเ
