ื่องนี้เป็นข้ออ้างมาทำกับพวกเราอย่างนี้ ทำให้ฉันกับน้องสาวฉันทั้งสองคนเกือบจะตายไปแล้ว”
ชายชราก็พูดขอโทษอีกครั้งหนึ่งว่า “มันเป็นความผิดของฉันจริงๆ แต่ว่าตอนนี้เรื่องมันก็จบลงแล้ว ก็คงได้แต่ชดเชยให้อย่างถึงที่สุด ถ้าท่านทั้งสองมีความคิดเห็นอะไร ก็พูดมาได้เต็มที่เลย”
ส่วนหลงหลินก็รอโอกาสนี้มาถึง เธอรู้ว่าชายชราไม่มีทางที่จะปล่อยเฉินเฟิงไปอย่างง่ายดาย แต่ว่าขณะเดียวกันเขาก็ยังรู้สึกผิดต่อพวกเธอมาก ถ้าหากสามารถที่จะอาศัยความสำนึกผิดนี้มาช่วยเฉินเฟิงออกมา หลงหลินก็ยอมที่จะลองดู ถึงแม้ความหวังจะริบหรี่ก็ตาม
มองไปยังชายชรา หลงหลินพูดว่า “พวกเราอยากได้เฉินเฟิงคืนมา เขาจะต้องอยู่ในมือคุณแน่นอน คืนเขาให้กับพวกเราเถอะ”
แต่พอได้ยินชื่อเฉินเฟิงเท่านั้น สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนสีทันที
เขาพูดเป็นเสียงเย็นชาว่า “นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว”
ส่วนหลงหลินก็พูดอย่างยืนหยัดว่า “งั้นพวกเราก็ไม่ต้องการที่จะให้ชดเชยอย่างอื่นอีกแล้ว เพียงแค่ต้องการให้คุณคืนเขาให้กับพวกเราเท่านั้น”
ชายชรานั่งนิ่งเงียบ จ้องมองพี่น้องสองสาวด้วยสายตาที่เยือกเย็น
เฟิ่งซีถูกสายตาที่น่ากลัวนั้นจ้องมองจนตกใจไปหลบอยู่ข้างหลังของหลงหลิน ส่วนหลงหลินก็หวาดกลัวเหมือนกัน แต่ว่าก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเช่นเดิม
บรรยากาศนิ่งเงียบไปเป็นเวลากว่าหนึ่งนาที ไป๋ซูที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งกลับเป็นคนทำลายความเงียบสงบในที่สุด
