กี่วันมานี้ทางบริษัทมีเรื่องยุ่งเหยิงมาก ฉันจึงปลีกตัวออกมาไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าคุณหนูทั้งสองอยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง เจ้าหนุ่มไป๋คนนี้น่าจะทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ดูแลทั้งสองท่านได้อย่างดีนะ”
ถึงแม้ว่าหลงหลินพวกเธอไม่ค่อยชอบหน้าไป๋ซูเท่าไหร่นัก แต่สองวันมานี้เขากลับได้ดูแลพวกเธอเป็นอย่างดี หลงหลินก็พยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วพูดว่า “ถึงแม้พักอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว แต่พวกเราก็จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก เดิมทีบ้านที่พวกเราอาศัยอยู่……..”
ชายชราก็รู้ว่าตัวเองมีความผิด เมื่อได้ยินหลงหลินพูดเช่นนี้แล้ว จึงรีบขอโทษว่า “หลานชายของฉันดื้อรั้นมากเกินไป ต้องโทษฉันที่อบรมสั่งสอนไม่ดีเอง พ่อแม่เขาเสียไปนานแล้ว ฉันก็ตามใจเขามาตลอดจนเคยตัว นิสัยจึงกลายเป็นอย่างนี้ ถึงแม้ลับหลังฉันเขาไปก่อเรื่องพวกนั้นขึ้นมาก็จริง แต่ว่าฉันก็ยังไม่พ้นผิดอยู่ดี
ถ้ามีอะไรที่สามารถชดใช้ให้กับคุณหนูทั้งสองได้ละก็ ฉันจะพยายามทำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม”
หลงหลินกลับพูดอย่างไม่พอใจว่า “เพียงแค่คำพูดของท่านที่ว่าจะทำเต็มที่นั้น ก็จะสามารถชดใช้ความเสียหายของพวกเราได้งั้นเหรอ? กับการที่พวกเราต้องตกใจขวัญผวามาเป็นเวลานานขนาดนั้น จนเกือบจะคิดว่าตัวเองตายไปแล้วด้วยซ้ำ”
คนชราก้มหน้าลง ได้แต่ฟังอย่างเงียบสงบ
“อาจารย์ฉันใจดีช่วยเก็บรักษาสิ่งของพวกนั้นไว้ให้ ถึงแม้เขาอาจจะลืมสั่งเสียไว้ก็ตาม แต่พวกคุณก็ไม่ควรที่จะเอาเร
