ามหาร่องรอยของเฉินเฟิงภายในคฤหาสน์หลังนี้ แต่ที่นี่มันกว้างขวางใหญ่โตมากจริงๆ นอกจากอาคารทางด้านนี้แล้ว บริเวณด้านซ้ายขวาของสวนดอกไม้ก็ยังมีอีก ถ้าหากเดินหาทีละห้องละก็ คาดว่าคงต้องเสียเวลาไปทั้งวันเลย
หลงหลินจึงได้แต่ล้มเลิกความคิดเช่นนี้ แล้วรอคอยการกลับมาของชายชราต่อไป
จนกระทั่งถึงวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มคนนั้นก็ยกข้าวกล่องมาเคาะประตูห้องของพี่น้องสองสาวตระกูลฉางอีกครั้งหนึ่ง
เฟิ่งซีเปิดประตูให้เขา เดิมทีคิดจะปิดประตูใส่เขาเหมือนเดิม แต่ได้ยินของหลงหลินพูดว่า “เชิญคุณผู้ชายท่านนี้เข้ามา ฉันมีเรื่องอยากจะถามเขาหน่อย”
ถึงแม้ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาเป็นมิตร ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ไม่มีพิษมีภัย แต่เฟิ่งซีกลับรู้สึกขัดหูขัดตา แต่ว่าในเมื่อหลงหลินพูดเช่นนี้แล้ว เธอจึงได้แต่ปล่อยให้เขาเข้ามา
เพราะว่าอยู่ภายใต้สิ่งแวดล้อมที่แปลกตาเช่นนี้ พี่น้องสองสาวตระกูลฉางก็ย่อมไม่สามารถที่จะแต่งตัวให้ดูดีได้ ถึงแม้จะอยู่ในสภาพหน้าสดที่ไม่ได้แต่งอะไรเลย แต่ดูไปแล้วก็สะอาดสะอ้านสวยงามดี
หลงหลินนั่งอยู่บนขอบเตียง แล้วให้ชายหนุ่มนั่งเก้าอี้ที่อยู่ในห้อง รอให้เขานั่งลงแล้ว หลงหลินก็ถามว่า “คุณท่านเฉียนจะกลับมาเมื่อไรกันแน่?”
ชายหนุ่มก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนออกไปคุณปู่เฉียนไม่ได้บอกเอาไว้ แต่ว่าก็น่าจะจวนกลับแล้วล่ะ? เขายังพูดว่าจะมาคุยกับพวกคุณทั้งสองคนเลยนะ”
ในเมื่อยังไม่กลับมา หลงห
