ลินก็ไม่อยากจะตอแยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แล้วถามต่อไปว่า “ฉันยังไม่รู้ว่าคุณเป็นใครในบ้านหลังนี้เลย”
ชายหนุ่มยิ้มแล้วตอบว่า “ก็ไม่ใช่คนสำคัญอะไรหรอก เพียงแต่เป็นเพื่อนที่ได้รับรับเชิญมาเป็นแขกเท่านั้นเอง”
หลงหลินไม่เชื่อ ถามอย่างสงสัยว่า “เป็นแค่เพื่อนก็สามารถตัดสินใจอะไรได้เลยเหรอ นี่ดูเหมือนว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ล่ะมั้ง?”
ชายหนุ่มก็ยิ้มอีก “ดูเหมือนว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นัก แต่คุณปู่เฉียนก่อนออกไปบอกให้ฉันคอยต้อนรับพวกคุณทั้งสองให้ดี ดังนั้นในที่นี้คำพูดของฉันก็น่าจะใช้ได้ดีอยู่นะ”
“แต่ว่าคุณยังไม่ได้บอกพวกเราเลยว่าคุณเป็นใคร?” หลงหลินพูด
“ขออภัย ยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย ฉันแซ่ไป๋ ชื่อตัวเดียวคือซู บังอาจขอถามชื่อเสียงเรียงนามของคุณทั้งสองด้วย”
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือสายตาที่เย็นชาของหลงหลิน “อันนี้คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”
ถึงแม้จะถูกตอบโต้เช่นนี้ก็ตาม แต่ไป๋ซูคนนี้ก็ยังไม่โกรธเคืองเช่นเดิม ได้แต่ยืนมองดูเธอทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
หลงหลินถามต่อไปอีกว่า “ที่นี่ได้กักขังคนที่พิเศษอะไรไว้บ้างหรือเปล่า?”
หลงหลินก็รู้ว่าคำถามนี้ไม่ได้คำตอบอะไรอย่างแน่นอน แต่ก็ยังอยากจะลองถามดูเผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง
ก็เป็นอย่างที่เธอคิดเช่นนั้น ไป๋ซูก็ส่ายหน้า
“ฉันอยู่ที่ได้ประมาณอาทิตย์กว่าแล้ว นอกจากพวกคุณทั้งสองเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอีกเลย”
หลงหลินไม่ได้คำตอบสำหรับสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ จึงแสด
