ขึ้นมา”
หลงหลินพยักหน้ารับคำขอบคุณ ก่อนจะยืนเฝ้าส่งพวกเชียนสวนยี่ออกจากลานบ้านนี้ไป
เฟิ่งซีเดินไปยังข้างกายหลงหลินแล้วถามด้วยเสียงเบาๆ ： “พี่ ในเมื่ออาการป่วยของนายท่านดีขึ้นแล้ว อย่างนั้นพวกเรากลับกันได้แล้วสิ ”
หลงหลินมองไปยังประตูลานบ้านอันว่างเปล่า ก่อนจะครุ่นคิดสักพักแล้วตอบกลับ ： “พี่ตั้งใจจะรอสังเกตอาการอีกสักพักก่อน ตอนนี้นายท่านเชียนเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา และพวกเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้จะมีอาการกำเริบด้วยหรือเปล่า ”
“แต่ว่าพี่……” เฟิ่งซีร้อนใจอยากจะทักท้วงหลงหลิน
แต่หลงหลินกลับกล่าวปลอบใจเธอ： “เธอไม่ต้องร้อนใจ ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง ฉันเองก็กังวลว่าคนเหล่านั้นจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของพวกเราเหมือนกัน ดังนั้นหลังจากที่ฉันคิดวิเคราะห์แล้ว ยังไงพวกเราก็รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าก่อน แล้วพวกเราค่อยไปกล่าวลากับเจ้าตระกูลเชียนคนนั้น ”
เมื่อได้ยินการตัดสินใจของหลงหลิงที่จะไปจากที่นี่ เฟิ่งซีก็กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขพร้อมกับเข้าไปกอดร่างหลงหลินเอาไว้แล้วเขย่าตัวเธออย่างไม่ยอมหยุด
“รู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่มีทางทนปล่อยให้ฉันต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอยู่ที่นี่แน่นอน พรุ่งนี้พวกเรากลับกันเถอะ กลับไปยังบ้านหลังเล็กๆ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องของตระกูลเชียนอีก จากนั้นก็อยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ และทำในสิ่งที่พวกเราสบายใจดีกว่า”
เมื่อเห็นเธอมีความสุขขึ้นมาจริงๆ เฉินเฟิงก็อดที่จะดีใจแทนเธอด้วยไม่ได้
เมื่อ
