ถึงเวลาเช้าตรู่ในวันถัดมา หลงหลินก็พาทั้งสองคนไปกล่าวลา แต่เชียนสวนยี่กลับกล่าวรั้งพวกเขาเอาไว้
“ตอนนี้ร่างกายของคุณพ่อเพิ่งจะกลับมาดีขึ้น ยังไงก็ยังคงต้องการให้ทั้งสองคอยดูแลมากขึ้น หวังว่าพวกคุณจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวัน รอให้ร่างกายของคุณพ่อดีขึ้นมากกว่านี้อีกหน่อย ค่อยไปก็ยังไม่สาย ”
หลงหลินตอบกลับ： “อาการป่วยของนายท่านในตอนนี้ได้พ้นช่วงวิกฤตมาแล้ว จากนี้ขอเพียงแค่พักฟื้นและทานยาตามใบสั่งของพวกเราให้ตรงตามเวลา แค่นั้นก็สามารถยับยั้งการกำเริบของพิษหนาวได้แล้ว ซึ่งแน่นอนว่าพวกเราสองพี่น้องก็ไม่มีความจำเป็นแล้ว ฉะนั้นท่านเจ้าบ้านไม่ต้องกังวลใจ ”
เชียนสวนยี่ได้เพียงยิ้มฝืน： “ผมเข้าใจถึงความคิดที่จะไปจากที่นี่ของพวกคุณ เป็นเพราะว่าตระกูลเชียนไร้ความสามารถถึงได้ปล่อยให้พวกคุณต้องได้รับความหวาดกลัว หากพวกคุณยินยอมที่จะอยู่ต่อ ตระกูลเชียนขอรับรองในความปลอดภัยของพวกคุณได้เลย แต่หากว่าพวกคุณต้องการที่จะไปจริงๆ อย่างนั้นพวกเราก็คงไม่มีหน้าที่จะรั้งพวกคุณเอาไว้และในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ผมจะจัดเตรียมคนส่งพวกคุณกลับไปแล้วกันครับ”
เมื่อเห็นว่าหมดหนทางที่จะเกลี้ยกล่อมได้ เชียนสวนยี่เองก็ยอมตัดใจ เพราะไม่ต้องการที่จะไปสร้างความบาดหมางให้กับสองพี่น้องตระกูลฉาง ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงมีความสุภาพอย่างมาก
และคนที่ส่งพวกเขากลับไปก็ยังคงเป็นชายคนที่ไปรับพวกเขามาในตอนนั้นตามเดิม เขาเป็นยังคนไม่พูด
